Düşünce ve sevgi asla mesafe tanımaz

Şems-i Tebrizi: Anladım ki; Susan Herşey Derin ve Heybetli

2012-01-13T09:45:00.000-08:00

Şems-i Tebrizi: Anladım ki; Susan Herşey Derin ve Heybetli

Mevlana C.Rumi: Ay İle Güneşim Geldi

2012-01-13T09:41:00.000-08:00

aşkın sırı

2010-10-20T02:16:00.001-07:00

Aşkın sırrı ölmeden önce ölmektir.

Aşkın sırrı idrak meyvesini kazanmaktır.

Aşkın sırrı varlık kokusunu duymaktır.

Aşkın sırrı benliksiz ve diğergam olmaktır.

Aşkın sırrı korku ve endişe duymamaktır.

Aşkın sırrı su yerine susuzluğu aramaktır.

Aşkın sırrı kendi hiçliğimizi ve Yaratıcının Yüceliğini keşfetmektir.

Aşkın sırrı kalp gözüyle görmek ve duymaktır.

Aşkın sırrı dünyevî varlığımızın sınırlarından sınırsız ilahî güzellik âlemine kaçmak için şiddetli arzu duymaktır.

Aşkın sırrı kendini hiç olarak görmektir.

Aşkın sırrı yalnızca Yaratıcının var olduğunu bilmektir. Aşkın sırrı açlığın gıdamız haline gelmesidir.

Aşkın sırrı kusurlarımızın farkına varmaktır.

Aşkın sırrı Yaratıcının bize duyduğu sevgiden dolayı var olduğumuzu bilmektir.

Aşkın sırrı yaratılışın sebebinin aşk olduğunu bilip yaşamaktır.

Aşkın sırrı her şeyi O’nun nuruyla görmektir.

Aşkın sırrı aşkın ilacının acı olduğunu bilmektir.

Aşkın sırrı hem âşık hem Mâşuk olmaktır.

Aşkın sırrı her an Hakk’ın kapısında Hak için ağlamaktır.

Aşkın sırrı kendini O’ndan başka her maksattan sıyırmaktır.

Aşkın sırrı gerçek âşığın da mâşukun da Yaratıcı olduğunu bilmektir.
netten alıntı

Gül Ömrün beş mevsimi var

2010-10-19T23:13:00.000-07:00

.Gül Ömrün beş mevsimi var: Aşk, hasret, yalnızlık, vuslat ve hüzün.
Şeyh Galib, meşhur mesnevisinde, 'Hüsn'ü bulmak için yollara düşen 'Aşk'ı mumdan bir gemiye bindirerek ateş denizinden geçirir.

"Mumdan bir gemiyle ateş denizini geçmek de ne ola ki?" diye yormayın zihninizi. Bu akılla kavranabilir bir keyfiyet değildir.... Ve bu öyle bir manzaradır ki aklı gözünde olanlarda temaşa zevki dahi uyandırmaz.

Bu tür muammaların hakkından ancak gönül gelir. Öyle ya ateşi gülşene çevirmek için İbrahim, İbrahim olmak içinse kainatı gönlün sorgusundan geçirmek gerek. İmkansızın peşine düşmek, mekanın ve zamanın ötesinde bir hayatın düşünü yormaya çalışmak ve aklın sınırlarının ötesine taşmaya çalışmak…
Gönül bu işine akıl erer mi?

Tarih sayfalarına kaydedilmiş ne kadar kahramanlık öyküsü, edebi metinler arasında ün yapmış ne kadar aşk masalı varsa aklın ve eşya düzeninin ötesinde yaşanmış serüvenlerdir hepsi. Bu nedenledir ki kimin "evvel zaman içinde..." diye başlayan bir öyküsü vardır, işte o, zamanın ve mekanın dışına taşabiliyor demektir.

Aklı gözünde olanlar dedim ya, işte onlar, her şeyi yanlış yerde aradıkları gibi, mevsimleri de takvimlerde ararlar. Ömrünü rakamlara mahkum etmiş her zavallı için baharın kıştan farkı sadece renklerin değişmesidir.

Dakikalara, saatlere, günlere, aylara ve yıllara bölerek yaşadığımızı sandığımız bu hayat aslında beş mevsimden ibarettir.

Evet, ömrün sadece beş mevsimi vardır: Aşk, hasret, yalnızlık, vuslat ve hüzün.

Aşk, zamanın gönül rengine boyandığı mevsimdir. Uçarı heveslerin, bıçkın arzuların beden mülkünü istila ettiği bu mevsimden hatıralar defterine nakşedilmiş birkaç soluk resim kalır. Ara sıra hayal aleminin pembe perdelerini aralayarak gönül penceresinden gülümseyen bu isimsiz suretlerin davetleri düşer aynalara. Damarda kanın ısınmaya başladığı anlar olur. Akıl gecikmiş davetlerin zelzelesinin enkazında kaybolur.

Ve aşk her yıl mevsim ayırmadan birkaç kez misafir olur gönül ülkesine. Aşk, aklın bedenden firar eylediği mevsimdir.

Hasret, ıssız yolların dikenlerini sevdanın ve sohbetin ezgileriyle ayıklama uğraşıdır. Dönmeyeceklerini bile bile gidenleri beklemektir. Beklemek ağız tadıdır hasret mevsiminde. Dem olur ki gönül; güneşi arayan ufuk, bülbülü sesleyen gül, ateşi arayan pervane, aklıyla kavgalı bir divane yahut sılaya selam göndermek için turna katarlarını bekleyen bir garip olur.

Hasret ki, yolların yorgun yüreklere yüklediği gam, gönül yurdunu vakitsiz kuşatan akşamdır. Hasret ki yolların yolculara geçit vermediği mevsimdir.

Yalnızlık, tutsaklık zincirinin gönül kuşunun ayaklarına dolandığı andır. Öyle yaman bir zamandır ki bu, gönül bahçesinin bütün renklerini siyaha dönüştürür. Huzur ürkek bir güvercin gibi uçup gider ötelere. Geceler alabildiğince uzar, gündüzler bir alacakaranlıktan ibaret kalır. Ağlasın hallerine talih ki şafağın zincirlerine vurulmuş birer gölgedir sevgiden yoksul yürekler.

Yalnızlık, yılgınlığın insafsız bir akınla gönül ülkesini tarumar eylediği mevsimdir.

Vuslat, aldanıştır. İkiliğin olduğu yerde aşk, aşkın olmadığı yerde vuslat yoktur. Çöl Mecnun'dan, dağ Ferhat'tan, Kerem ateşten, Aslı külden, gül bülbülden ve gam gönülden ne zaman ayrıldı ki... Yusuf Züleyha'dan kaçabilir mi, tek kanatla uçabilir mi turnalar, aklın anahtarı açabilir mi sevdanın kapısını... Ve siz, denize ulaşmayan kaç ırmak gördünüz ki?
Vuslat ki, ruhların bedenleri imkansızın peşinde yorduğu mevsimdir.
Hüzün, bütün duyguların birbirine karıştığı ve akılla gönlün kıyasıya yarıştığı bir kavşaktır ki ona varan bütün yollar ıssız, bütün yolcular yaralı, bütün haberler kötü ve bütün selamlar buruktur. Ve onun ikliminden geçen bütün kuşların kanatları kırıktır. Her şeyden geriye buruk bir tat kalmıştır ancak.
Ve hüzün, yılların ötesinden buruk davetler gönderen hatıraların mevsimidir...Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır....
İşte böyle ey gül-i rana!
Ömrün beş mevsimi var: Aşk, hasret, yalnızlık, vuslat ve hüzün.

Sahi, sen hangi mevsimdesin?

AŞK BAHÇESİNİN SAKLI ÇİÇEĞİ

2010-10-17T13:06:00.000-07:00

Gökyüzündeki yıldızlar yine aşıklar için süslenmiştir. Dalgalar aşk şarkıları söyler. Gece aşıkları yine kendine çağırıyor. Gece beni kendine çekiyor. Evden sanki bir yere yetişmem gerekiyormuşçasına hızlıca çıkıyorum. Kapıyı açar açmaz. Kendimi bahçede buluyorum. Yavaşlıyorum önce. Biraz durup aşk senfonisini dinliyorum. Ağaçların hışırtısına karışan dalga seslerini dinliyorum. Biryandan da kulağım hafiften esen rüzgarda. Rüzgarın bana sözü var. Aşkımın sesini bana çok uzaklardan getirecek. Ama ben bir türlü duyamıyorum. Aşkım sen mi bir şey söylemiyorsun yoksa rüzgar mı bana verdiği sözü tutmuyor bilmiyorum. Yavaş ve yorgun adımlarla bahçenin sonuna kadar ilerliyorum. Burada deniz mükemmel görünüyor. Dalgalar biraz daha yükselse ayaklarıma vuracak. Yakamoz deniz üstünde bir aşk yolu çizmiş. Sonu görünmeyen dalgalı bir aşk yolu… Tıpkı kalbim gibi dalgalı. Tıpkı kalbimdeki aşk gibi bu yolda sonsuz...
Uzaklara bakıp dalgalarla birlikte kalbim atarken gözlerimden yine yaşlar geliyor. Ellerim titriyor. Elimdeki resim titriyor her gece öpüp kokladığım aşkın resmi titriyor. Ayın ışığıyla yarım yamalak gördüğüm biricik aşkımın resmi ıslanıyor.
Bu gece ilk defa fark ettiğim üç adım ötemde duran bahçenin en güzel çiçeği olan bir gülün yanına gidiyorum. Neden daha önce fark etmemiştim ki… Oda sanki beni bekliyordu. Her gece ağladığıma şahit olup beni izliyormuş meğer.
Söylesene "Ey gül çok mu güçsüz görünüyorum buradan bakınca." Gül ağlayarak "Bunu neden gözlerinden akan gözyaşlarına sormuyorsun. Gözyaşlarını dinlesene." dedi gözlerimden gelen bir damla avucuma kondu. O damla dahi ağlıyordu. "Ben senin kalbindeki aşk ile vücut buldum şimdi en güzel diyardan ayrılıyorum" diyordu. Giderken hazin damlaları dökerek "Ben senin kalbindeki aşkın şahidiyim. Ben aşkı, aşk yapan gücüm" deyip oda aşk denizinde bir damla oldu.
Başımı kaldırıp güle baktım hafif bir sesle " Biliyor musun ey gül dünyanın en mükemmel ve en güzel insanına aşık oldum. Her gece ona olan aşkımı gözyaşlarımla suluyorum. Kalbimdeki alevler dışarı çıksa sanki kainatını tutuşturacak. Ve bilir misin ey gül ben daha ruhlar ilk yaratıldığı gün kalbim aşkıma vuruldu. Ben ona ta o zamandan beridir aşığım. Ve ben hep onu aradım. Her yerde onu aradım. Ruhum hep onu soludu. Hep onu yaşadım. En sonunda buldum onu… Sonra hep kaybetmekten korktum. Aşkımı bulmuşken kaybetmek ölmek için çırpınıpta ölememek demekti. Ve bil ey gül ben aşkımı sonsuza kadar sevecem... Sonsuza kadar
Gülde ağlıyordu bende… Sen ey gül dedim bunca bülbüle rağmen sen kime aşıksın ki aşıklar hep seninle konuşur... Ben "O’na aşığım dedi kainatın sahibine aşığım." Tebessümle bana "Eğer birbirinize gerçekten aşıksanız, eğer sonsuza kadar ayrılmak istemiyorsanız, eğer sonsuza kadar mutlu olmak istiyorsanız O’nu tanıyın ve O’na kul olun."
Ağlıyordum ve anlamıştım "Ömrümün sonuna kadar seni sevecem diyen aşkların yalan oldugunu…" O’nu tanımayanların aşklarının gelip geçici olduğunu. Onlardaki sevginin gerçek olmadığını, aslında birbirlerine seni seviyorum derken yalan söylediklerini…
Bilmeni istiyorum aşkım, ben sana aşığım ve seninle sonsuza kadar mutlu olmak istiyorum..

(Nurullah TUNA)

SEN BİR TANESİN

2010-10-06T00:19:00.000-07:00

TASAVVUFTA LALE YARADAN`I HATIRLATIR…

2010-07-26T05:12:00.000-07:00

Aşkımdan pürsafâyımdır sanırsın belki bu demler…
Aşkın neşvesi olmaz
Lâle; Eğlâl
Leylî; Leylâ olmadan Ey güzel…

* * *

Üzerimde aşkın pırıltıları olabilir belki…
Veya âşıkların in’ikasıyla bir kıvılcım görebilirsin yüzümde…
Bu yüzümde gördüklerin ancak bir gölge ve akisten ibarettir. Ne özüdür, ne de kendisi…
Aynada yüzünü gördüğün vakit:
“-Bu zât benim gibi biridir ancak!” diyebilir misin?
Bir nehrin üzerine düşen yaprak için:
“-Bu ne güzel, ne berrak bir sudur.” diyebilmen mümkün müdür? Sana berrak su diyebilmeleri için bulutların ötesinden dökülüp gelen ve nehre karışan bir yağmur damlası olman îcâb etmez mi?

İşte benim aşka yakınlığım onun akışıyla yönlenen bir yaprak kadar yakın, uzaklığım ise bir o kadar ondan ayrı bir cisim olup ona karışmamdaki zorluktan ve sırdandır.

Lâle, kelime olarak ele alındığında Arapça “Allâh” lâfzına âit harfleri taşımakta olduğu görülür. Eğlâl kelimesi de “lâle” kökünden gelir. Eğlâl ise Yâsin Sûresi’nde “eğlâlen” şeklinde geçmektedir. Manası ise; “boyunduruk”tur.

Rasûlullâh -sallallâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz hicret edecekleri vakit kapıdaki müşrikleri etkisiz hâle getirmek için Yâsin Sûresi’nin bu âyetini okuyarak onlara bir avuç toprak atmıştı. Müşrikler bunun etkisiyle sanki boyunlarına boyunduruk geçirilmişçesine başlarını aşağıya indirememiş ve Efendimiz’i görememişlerdi. Onlar Efendimiz’i göremedikleri gibi gözleri kâinatın bütün hakîkatlerine âmâ olmuştur.

Bunun mukâbili olarak kalblerine Allâh lafzını yerleştiren ve istîdâdınca idrak etmiş olan Hak âşıkları da sanki boyunlarına nurdan bir halka geçirmişçesine başları yukarıda ilâhî cezbeye gark olmuş, onun neşvesiyle müstağrak bir hâldedirler. Aşağının kötülük ve pisliklerinden uzak, mâsivâdan arındırılmış bir gönülle her şeyden mahrûm olanlar için duâ ve ilticâ hâlindedirler.

Lâlenin harfî manası “hilâl”e de ulaşmaktadır. Onlar semâdaki hilâlin parıltılarıyla yol alır, yıldızlarla semaya dururlar. Bir semâzenin en makro hâlidir, hilâli çevreleyen yıldızlar…

Lâlenin ebced hesabı 66′dır. Altmış altı “Elhamdülillâh”a denk gelir. Onlar o hayret makamının coşkusuyla yaşadığı istiğrak hâline hamdederek “Elhâmdülillâh” derler.

Lâlenin içi kömür gibidir. Ancak dıştan görünmez. Dışı ise içinin tam tersine pas parlak, canlı ve rûha sekînet verici bir görünüme sahiptir. Onun bu hâli tıpkı bağrı yanık bir dervişin mütebessim nûr hâleli yüzüne benzer.

Gerçek lâlelerin hepsinde renkli altı yaprak bulunur. Bu ise îmanın altı nûrunun libâsına bürünen dervişin îmân ve ihsan potasında erimesi ve daha sonra bu nurun şualarıyla derinden bir yanışa gark olmasının da bir simgesidir.

Bununla beraber Kur’ân-ı Kerîm’in (aynı zamanda Fâtiha sûresinin) altıncı âyeti de “Bizi dosdoğru yola (Sırât-ı Müstakîm’e) ilet” âyet-i kerimesidir. Bu âyet aynı zamanda bir duâ vasfı taşımaktadır.

Lâlenin renkli yapraklarının yukarıya doğru olması da tıpkı bir dervişin duâ edişindeki edâyı andırır. Zira derviş bu hâl ile sırât-ı müstakîm üzere olmayı murâd etmiş ve ifrat-tefrit noktalarını törpüleyerek hakîkate, yani istikâmete ermiştir. Ve tıpkı lâlenin derûnundaki siyahlığı göstermemesi gibi o da içinde yaşadığı yanış halini gizlemiş ve kendine her nazar edene o güzel rengini sunarak ona ferahlık vermiştir. Nitekim lâlenin en revaç bulduğu dönemlerden biri olan Osmanlılar zamanında ona, “ferâhâver (ferahlık veren)” denmiştir. İşte bu vasıflarla vasıflanan derviş de tıpkı lâlenin bu adını alarak etrafına letâfet ve zerâfet saçmış, gönüllere âb-ı hayat sunmuştur.

Hülâsa; lâlenin eğlâl oluşu, Lâlenin hakîkat deryasına dalış hâlidir.

Leyl; gece demektir. Gece sevda demektir. “Sevda”nın asıl manası “siyah”tır. Gece kıymet bilene “kara sevda”nın yaşandığı ânlardır. Eğer sen geceyi kopkoyu bir boşluk olmaktan çıkarmak istersen, gönüldeki yârları ve ağyârları yok etmelisin! İşte o zaman her yer sana âyân olur. Sanırsın ki gece bitmiş de gündüz oluvermiştir. Böylece fânî muhabbetler silinerek kalb sevdânın deryâsının derinliklerinde yolculuğa çıkmıştır. Burada bahsedilen “Leylâ” temsîlî olup, asıl kasdedilen “Mevlâ”dır.

Her yerin âyân oluşuyla kalb kâinâtın esrârını okuyucu ve alıcı bir hâle gelir. Ve Cebrâil’in “Oku” emrini müteâkiben örtüsüne bürünen ürkek yürek, artık serpilip açılır ve her yanda Leylâ’yı “Mevlâ” görür hâle gelir.

Ey Gönül! Cânına üflenen nefhayla yan da kavrul!
Amma lâle gibi ol ki, hâlinden sadece “yâr” haberdâr olsun.
Öyle ki, Efendimiz -sallallâhu aleyhi ve sellem- ümmeti için gönlü dâim hüzne gark olurken dahî, yüzü her lahzâ beşûş (mütebessim) idi…

İnsanları seveceksin, gönlün bitmez tükenmez bir hoşgörü, bağışlama ve sevgi hazinesiyle dolu olmalıdır

2010-06-09T03:08:00.000-07:00

"İnsanları seveceksin, gönlün bitmez tükenmez bir hoşgörü, bağışlama ve sevgi hazinesiyle dolu olmalıdır. Ayrıca insanları sevmenin yanında bütün yaratılmışları da, içinden gelen, aynı bitmez tükenmez sevgiyle sevmelisin. İnsanları sevmenin yanında, onlarla dost olmalı, onlara yakın ve merhametli davranmalı, kendini onlar yerine koyarak başarılarından sevinç duymalı ve başarısızlıklarına da üzülmelisin. Onlarla kendini o şekilde birleştirmelisin ki onların doğumlarına sevinmeli ölümlerine de acı duymalısın. Misyonun, insanlığı herkesçe bilinmesi gereken aynı hedefe yönlendirmek olmalıdır. Bunun da en kestirme, en tesirli ve en güzel yolu sevgi yoludur. İnsanlar için duyulan bu sınırsız sevgi ile insanlık barış ve huzura kavuşabilir. Ancak bu yolla kemâle ulaşılır. Bu âlemden ilahî âleme ulaşabilir, en sonunda da Allah'ı bulabilirsin.
"İnsanları seveceksin, gönlün bitmez tükenmez bir hoşgörü, bağışlama ve sevgi hazinesiyle dolu olmalıdır. Ayrıca insanları sevmenin yanında bütün yaratılmışları da, içinden gelen, aynı bitmez tükenmez sevgiyle sevmelisin. İnsanları sevmenin yanında, onlarla dost olmalı, onlara yakın ve merhametli davranmalı, kendini onlar yerine koyarak başarılarından sevinç duymalı ve başarısızlıklarına da üzülmelisin. Onlarla kendini o şekilde birleştirmelisin ki onların doğumlarına sevinmeli ölümlerine de acı duymalısın. Misyonun, insanlığı herkesçe bilinmesi gereken aynı hedefe yönlendirmek olmalıdır. Bunun da en kestirme, en tesirli ve en güzel yolu sevgi yoludur. İnsanlar için duyulan bu sınırsız sevgi ile insanlık barış ve huzura kavuşabilir. Ancak bu yolla kemâle ulaşılır. Bu âlemden ilahî âleme ulaşabilir, en sonunda da Allah'ı bulabilirsin."Hayatın temelinin Allah inancı, inanmanın temelinin ise güzel ahlâk olduğunu iyi bilmeliyiz.İnsanın insan olarak kalabilmesinin yolu, ve gerçeği idrak etmeye başlayabilmesi için, sonsuz hayata, yani ruhun ölmezliğine, kısacası "ahiret günü" gerçeğine inanmalı, benlik iddiasında bulunmamalı ve kendisini "tevhid" (birlik) prensibinden ayrı görmemelidir.
Evrensel insanlığın sınırlarının bulunmaması ve herhangi bir dînî ahkâm veya milliyet ile sınırlandırılamaması sebebiyle, bir kimsenin gerçekten güvenebileceği tek şey, gerçek inanç sahibi ve bu inancında da samimi olan bir insandır."Hepiniz, her şeyden önce kendi kendinizle dost olmalısınız. Kendisiyle barışık olan bir insan, dünya ile de barışıktır. İşte gerçek hürriyet budur!" Bu olguya da insan kendisini bağımsız biri olarak değil fakat bütünün (kitlenin) bir parçası olarak idrak etmekle ulaşır. Bu da insanın, olayların kendi tercihinin sonucu olarak olmadığını, bir kader neticesi olarak meydana geldiğini, "olacaktı, oldu" düşüncesini kabûl etmesini bilmesi demektir. Yani kadere inanmaktır. O bunu bütünün iyiliği için yapacaktır. “Kendi egonuzu (nefsinizi) geri plana çekiniz.” Bu da nefsi yani egoyu, kabûl gören ortak değer yargılarıyla, her an kontrol altında tutmakla sağlanır.Dolayısıyla, kararmış ve katı bir kalbe sahip olan kişi, diğer taraftan Allah'ın tecelligâhı (göründüğü yer) olan ruha ve peygamberin vekîli sayılacak bir akla da sahip bulunduğundan, kendi ruhuyla ve aklıyla çelişkiye düşerek, daha derinde Allah ve peygamberle savaş içindedir. Savaş içinde olan böyle bir insanın ne durumda bulunduğunu tahmin etmek zor olmasa gerek. Birisinin vücudunu suyla temizlediği gibi bu gümüş vazoyu da bir parça kimyasal madde ile temizlemek mümkündür. Fakat kalbin ve ruhun temizlenmesi ancak onu, bütün kötü düşünce ve amellerden temizlemekle, ve Allah'ın varlığından başka hiçbir varlık görmemek ve bilmemekle mümkündür.O, "İçinde Allah'ın tecelli ettiği bir ruh taşıyan (Kalbinde Allah sevgisi olan) ve bizi kaldırmak için yardım elini uzatan her insanın, sadık ve güvenilir bir dost olduğunu" söyler. Bu nedenle, "Yaratılmışlara gösterilen sevgi, saygı ve sadakat, Allah'a gösterilmiş gibidir"."Bizim için herkes yoktur? Biz yaptıklarımızı Allah için ve onun rızasını kazanmak için yaparız. Vicdanınıza danışın, yaptıklarınızdan vicdanınız rahatsa, ve siz sorumlu değilseniz, başkalarının ne düşündüğünden korkmayınız. Vicdanınızın rahat olması sizin için yeterlidir.""Bütün akılların üstünde Allah sevgisi yatar ve Allah sevgisi de ancak herbirinin içinde kendi esmasının tecelli ettiği yarattıklarını sevmekle mümkündür." Bu şekilde, bu büyük insan Allah sevgisini soyut bir kavramdan çıkararak somutlaştırmış, ona bir kimlik kazandırmıştır. Bunu da şu şekilde ifade etmiştir; "Değişik sûretlerde görünen her fert bizim insan şeklinde bir kardeşimizdir."Ancak insanlara hepsinin aynı evrende yaratılmış olduklarını hatırlatıp, onların birbirleriyle barışmasını sağlamalıyız. Bunu da samimi ve en olgunlaşmış bir sevgi ahlâkı ile başarabiliriz.
rabbim cümlemizi ona ulaşan kularından etsin

KİŞİ SEVDİGİYLE OLMAK İSTER

2010-06-09T03:03:00.000-07:00

Sevdiğinin hâliyle hâllenir… Sevgisi kadarıyla, onunla yaşar!.

Sevginin ne olduğunu tam olarak bilemediğimiz için, çoğunlukla, “beğeni” ile “sevgi”yi birbirine karıştırırız...

“Beğeni” yanında “sahip olma” arzusuyla açığa çıkar!.

Bir nesneden hoşlandığında, beğendiğin şeye sahip olmak ve üzerinde tasarruf edebilmek arzusuyla yaşarsın…

Bu tüm mahlûkatta çok yaygın bir duygudur!.

Kimi, beğendiğini cebine sokar; kimi beğendiğine tasma takıp yanında taşıyarak onunla hava atmak ister; kimi yakalayıp inine sürükler… Her mahlûk yaradılış fıtratına göre, beğendiği üzerinde tasarruf etmek ister.

“Sevmek” ise bundan çok farklıdır…

Sevince, yalnızca sevdiğin için yaşamak istersin!.

Yalnızca yanında olmak, yalnızca onun olmak, yalnızca onun zevk aldığıyla zevk alıp, sevmediğinden kaçmak istersin! Sevdiğin öylesine sarmıştır aklını, fikrini, ruhunu ki, her şey sana, onu hatırlatır; yanında iken bile onun içinde olmak istersin!… Yakınlık bile uzak gelir sana!…

Sen kaybolursun, sende; sevdiğin kalır yalnızca, beyninde!..

Onun bakışıyla bakar, onun değerlendirmesiyle değerlendirir, onun diliyle konuşmaya başlarsın!. Gözün ondan başkasını görmez, kulağın ondan başkasını duymaz, elin ondan başkasına uzanmaz olur!.

Her an sana sahip olmasını; varlığının, tasarrufunun her an üzerinde olmasını, her an seni kucaklamasını istersin!… Bedensel yakınlık bile, korkunç uzaklık gibi gelir sana; ve onunla tek bir beden, tek bir rûh, tek bir şuur olmayı dilersin!.

Sevgi, fıtratın müsait ise, sevdiğinde yok edesiye yakar seni; ve gün gelir kaşında-gözünde, yüzünde-dilinde sevdiğini görürler de, “sen o olmuşun” derler!

Beğenen sahip olmak ister…

Seven ise sevdiğinde yok olur; fedâ eder her şeyi sevdiği uğruna!.

Bazılarının da sevgi kokusu sürülür üstüne; “aşığım” sanır!. Ama sevdiği uğruna, fedâkârlık etmeye gelince sıra, o koku siliniverir üzerinden “kopamama” sabunuyla!.

Parasından kopamaz… Mevkiinden kopamaz… Yakınlarından kopamaz… İçinde yaşadığı ortamın güzelliklerinden kopamaz… “Etraf”tan kopamaz!.

Derken kusurlar belirmeye başlar sevdiğini sandığının üzerinde… Eksiklikler görmeye başlar, yetersizlikler görmeye başlar… Bunlar önce acıma duygusuna dönüştürür sevgisini; uzaktan acıyarak seyretmeye başlar… Sonra tatlı bir anıya dönüşür, sevgi sandığı duyguları!. Bu tecrübe gösterir ki, onun fıtratında sevgi programı yoktur!.. Beğeniyi, sevgi sanmıştır!..

Uzaklaşma ondan gelmemiş de, karşısındakinden gelmişse, bu defa “nefret”e döner “beğeni”; ondan intikam alma duygusu gelişir içinde; ve vicdanla intikam dalgaları arasında bir o yana bir bu yana sürüklenir durur; terkedilmişliğin, uzaklaşmanın, lâyık olmadığını yaşamanın sanısı içinde!..

Oysa yalnızca, fıtratında olmayan gerçek sevginin sonuçlarını yaşamaktadır!. Cüzdanı için, güzelliği-yakışıklılığı için, kendisine hoş gelen huyları için, mevkii-koltuğu için, ilmi için beğenmiştir; sevdiğini sanmış; sahip olamayınca da arzusuna erişememenin düş kırıklığı içinde kopmuş; yalnızca çıkarları doğrultusunda yaşamayı tercih etmiştir…

Seven ise göze almıştır kopmayı… Dışlanmayı… Paradan-puldan, nâmdan nişandan, dosttan akrabadan uzak kalmayı…

Fıtratından gelir sevgi!. Kulluğu sevmek üzeredir!. Onunla, sevmeyi yaşamak istediği için yaratmıştır onu Yaratan… O yüzden kopar anadan-babadan; dünyadan paradan!

Seven, karşılıksız sever!…

Beğenen karşılığını ister!.

Benim istediğim gibi yaşarsan seni boğarım sahip olduklarıma, der beğenen!..

Onun zaten fıtratında yoktur sevgi, bilmez aşkın ne olduğunu!.. Ne üzere yaratılmışsa, odur tüm meşgalesi… Karınca gibi çalışır; maymun gibi çiftleşir; aslan gibi yavrularına sahip çıkar… Ama pervane gibi sevemez!. Atamaz kendini ateşe!.

Sevgi sonunda yanmayı getirir!.. Beğeni ise sonunda kaçmayı!.

Beğenen mahlûkat çoğunluğuna göre, “sevgi” delilikten bir türdür!.. Anlamazlar onlar, sevdiği uğruna, etraf ne derse desin deyip, her şarta katlanmayı! Ve “delillik bu” derler

Beğenme bir tür “hobi”dir!… Bazen ömür boyu sürer, bazen bir kaçyıl, bazen bir kaç ay!..

Sevgi bir ömür boyudur!… Bitmez, tükenmez, bazen durulur, bazen coşar ama hiç gerilemez!.

İçinde, özünde hissedilip açığa çıkaramadığını karşısındakinde bulduğun anda onu sevmeye başlarsın... özünde sevgin kadardır karşısındakine aşkın!..

Çoğunlukla karşısındakinden, ondakinin yüzünü göstermesinden gelir sevgi insana!..

Bazen de özünden gösterir yüzünü O!… O zaman onlar için derler ki, “Allah’a âşık oldu”!..

“Kendine seçtikleri”dir sevenleri bir çehreden!… Özünden sevgiyi yaşayanlardır, “mukarreb”leri!…

Hünerlerini sergilemek için yaratmıştır herşeyi…

Sevmek için yaratmıştır sevilenleri!.

Gözlerinde seyretmek için gözleri olarak yaratmıştır “aşk”ı yaşattıklarını!..

Avam anlamaz ve bilmez bu aşkı!. Bunun aşk olduğunu!..

Oysa gerçek “aşk” O’nun ateşine pervane gibi atılıp; varlığını O’nda yitirip; O’nun “Bâki”liğini yaşattıklarıdır gerçek “âşık”lar!..

Özel bir fıtratla gelmişlerdir onlar, “âşık” olmak için!.. Yaşamları boyunca bir değer taşımamıştır dünya ve içindekiler!.. Parmaklarını bile kıpırdatmamışlardır dünya için!. “Allah de ötesinde bırak onları hevâlarıyla oyalansınlar” hitâbına mâruz kalmıştır programları; ve hücrelerine nüfûz etmiştir bu hitâp!..

Gerçek anlamıyla onlar “yaşarlar aşkı”; “Yaşar onlarda aşkı”; sever, acır, merhamet eder onlarda kullarına; çünkü bu sıfatlar için yaratmıştır onları!..

Var gel dostum, biz dönelim dünyamıza; bu masal gibi gelen sözler yeteri kadar ıslattı bizi!… Şimdi kurulanmak zamanı!.

Dönelim dünyamıza, koşalım, çalışalım, didinelim; insanları sevindirmek için onlara bir şeyler verelim; ve gönüllerini hoş etmek için güllâbicilik eyleyelim!..

Sonra da, bunları hep “Tanrı –pardon Allah- için yapıyoruz!” diyerek vicdanlarımızı tatmin edelim!..

Gönül “aşk” için yaratılmamışsa, neye yarar bunca demek!…

İyisi mi, “hobi” kabilinden “dinle ilgilenip”, günümüzü gün eylemek!.

AHMED HULÛSİ
2 Ağustos 1998
New Jersey, USA

Sessiz bir feryat gibi

2010-04-16T10:35:00.000-07:00

Hayat, hisseden gönüllere bir seraptır... ♥ Acıların tortulaştığı bir ömür de, günler salise olur, mevsimler saniye, seneler ise adeta dakikadır... Çünkü yaşanan her güzellik, başlayan her sevda, ışık hızıyla geçer ömrün kenarından... İnsana yalnızca geçirdikleri ...arkasından buruk bakışlar kalır... Sevda ise... Sevginin zirve noktasıdır... Artık O.. Kalbinde ayrı bir varlık taşır Ve bu varlığın büyüklüğü, yüceliği erişilmezliği nisbetinde kişi mesafeler kat eder... Buna sevda ateşi derler ki insan yavaş yavaş fenaya doğru yaklaşır bu ateşte yana yana... Çünkü bir anlık düştür bu koca hayat... Ve bir ağacın altında gölgelenmek kadar kısadır... Nice güzellikler vardır, nice hasretler vardır, henüz başlayan, nice sevdalar vardır kainat kadar azametlidir... Hepsi; ama hepsi bir kaşık hüzünle noktalanmaya mahkumdur... Ne demişler !... Gönül... Çalamazsan aşkın sazını, ne perdeye dokun ne teli incit... Eğer çekemezsen gülün nazını, ne dikene dokun ne gülü incit... Sahrada Mecnun değilsen, ne Leyla' yı çağır ne çölü incit... Mevlana' nın şu sözü de düğümlenir o sineler de; "Her derdin bir acısı var... Acılarım katlanılmaz değil ama, birde tuz Basanı var... Her aşkın bir hasreti var, her hasretin bir çilesi... Çilem çekilmez değil ama bir de Çektireni var..." "Her aşığın bir sözü var.... Her sözün bir söyleteni, söyleyecek çok şeyim var ama bir de Susturanı var... " "Ve ben... Şimdi SUSTUM !..." Çünkü... İnsan; Yıkılırken bile "Lamelif" gibi devrilmeli bükülmeden. ( لا ) Sevdiğine atılan kurşunları "Cim" gibi alabilmeli bağrına. ( ج ) Sırtına dağlar yüklendiğinde "Elif" gibi dimdik durabilmeli. ( ا ). Bir ömür "Kef" gibi sevdiğini kucağın da taşıyabilmeli. (ك) Sevdiğine ölürken bile "Te" gibi tebessüm edebilmeli. (ت ) Bunlar için bile; Bir tek Rabb karşısında "Mim" gibi secdeye koymalı başını. (م ) Yüreğinden bir ses yükselirse bir gün... İçinden alevli bir sızı dudağına rengini aksettirirse... Bil ki !.. Ben orada olacağım !...

vuslata varış

2010-03-21T01:36:00.000-07:00

vuslata varis
Bir tevekkül ilistir kalbime ey Rabbim;
Ilik bahar rüzgârlari gibi ferahlatsin yaralarimi. Sürüklesin sonbahari, eylülü hatta hüznü bile. Ben ikindi vaktinin yorgun tutsagiyim. Uzayan gölgemle birlikte kisalan ömrüm, kizillasan gökyüzüne dalmis sönük gözlerim var. Muhtaçligimi, acizligimi katip duama bir tutam tevekkül istiyorum Rabbim; bakislarima, yitiklerime, kaybedislerime. Bir tevekkül istiyorum Rabbim; gözlerimin kapandigi yer umut, açildigi yer Allahu Ekber! Bir tevekkül ilistir kalbime ey Rabbim!Suskunlugumun adi olsun. Ayaza çekmis gecelerimin sizilarini sustursun önce. Dindirsin bütün hesaplarimi, kavgalarimi, anlamsiz gürültülerimi. Sakin ve suskun bir teslimiyette bulayim âlemin huzurunu. Biliyorum, sessizlik gecenin üzerinde bir yük degildir sadece. Her kalem kâgitlara önce sessizligi yazar ve her sessizlik önce aska bular kendini. Meryem suskunluguna bulanmis ask-i tevekkül istiyorum senden ey Rabbim. Yalnizca senden ve yalnizca senin askini istiyorum. Bir insirah, bir genislik, bir tevekkül… Kalemimin ilk hecesi sükût, son hecesi Nûn… Bir tevekkül ilistir kalbime ey Rabbim!Tebessümler biraksin yüzümde. Bahari bekleyen tohumlarim filizlensin kalbimin otaginda. Ufak bir çocuk safligiyla bürünsün duam ellerime. Gözyaslarim bekledigim mustularimi beslesin. Bir tevekkül bahset ey Rabbim gönlüme, duama, sabrima... Yeni bir dirilisi müjdeleyen bir bahar örülsün hayatima. Gözyaslarimin dilini bilen sensin, tut kelimelerimin niyazini, tut ellerimi, tut beni ey Rabbim ve bir tevekkül kondur yüregime… Bir tevekkül ilistir kalbime ey Rabbim! Armaganim olsun. Yagmur damlasi gibi usulca islatsin çatlamis ruhumu... Bütün dayanaklarimi ve bütün tutamaklarimi birakip ardimda senin saglam ipine sarilayim simsiki... Seni bulayim hep aramaklarimda...Titresin kalbim ismini her duydugumda. Sah damari yakinliginda degsin alnim secdeye. Atmasina izin verdigin kalbim senin askinla atsin. Senin isminle baslasin baslamaklarim. Ben aceleye meyyal gönlümle hicretini tamamlayamayan bir muhacirim. Ellerim bos, boynum düsük, dizlerim titrek. Bir tevekkül istiyorum Rabbim; sana giden yollarimi açan, yüregime bir fetih, hasretlerime bir vuslat… Fazlindan bir tevekkül istiyorum ey Rabbim beni sana baglayan, yalniz sana, sadece sana...
La ilahe illAllah Muhammedurrasulullah netten alıntı

Her kışın ardında bir bahar vardır

2010-03-10T05:47:00.000-08:00

Her Kışın Ardında Bir Bahar Elbette Var... Korkmayın karanlıklardan ;Zifiri karanlık gecelerin sonu doğan güne çıkar. Acının ve karanlığın üstüne örtülüverir tüm ihtişamıyla güneş. Karanlığın ortasında ufacık bile olsa bir mum aleviyle Yüzünüz aydınlığa dönük olsun…Korkmayın yalnızlıktan ;En koyu yalnızlıklar acıtsa da güzeldir bazen bir başına olmalar. Böyle zamanlarda dönüp içinize bir ses verin dinleyin ruhunuzdaki çocuğu. Anlatacak ne çok şeyi olacak size ve sizin paylaşmak istediğiniz ne çok şey…Ona sarılacaksınız bir süre yalnızlığın senfonisi daha bir katlanılır olacak o zaman. Kendinizle yüzleştikçe hem gülecek hem ağlayacaksınız.Bırakın aksın gözyaşınız. Aksın ki yıkansın her damlayla ruhunuz. Kalbinizin pası silinsin.Yüreğiniz hayata dönük olsun…Korkmayın karakışlardan ;Her yürek kışı da yaşar zamanı gelince baharı yaşadığı gibi.Kara bulutlar bırakın dolaşsın gökyüzünüzde. Bırakın şimşekler aydınlatsın gecenizi bir süre. Sarılın umutlarınıza sımsıkı sarılın ki sahipsiz kalmasın sizi bekleyen beklenen baharlar.Yüzünüz bahara dönük olsun…Kaçmayın geçmişinizden ;Acısıyla tatlısıyla ’siz’ yaşadınız. Hatalarınızla ödüllerinizle ’siz’ varsınız geçmişte. Aldanmışlıklarınıza acılarınıza içinizi kemiren hatalarınıza pişmanlıklarınıza bakıp kızmayın kendinize. Geçip aynanın karşısına bütün cesaretinizle üstlenin geçmişinizi.Her şeyiyle…Yüzünüz geleceğe dönük olsun…Kendiniz olun.Kendinize asla yalan söylemeyin.Ve asla kendinizin düşmanı olmayın.Her daim ruhunuzdaki çocuğa dostça gülümseyin ve sımsıkı sarılın ona.En iyi dostunuz sizsiniz uzakta aramayın. İçinize dönüp bir ses verin yeter.Bakın o zaman;Karanlıklar YalnızlıklarKarakışlar nasıl da dağılacak gökyüzünüzden…
netten alıntı

Sabırla bekle gönül! En geç sûrun sesi duyulduğunda tutacak ellerinden Resuller Resulü...

2010-02-07T05:20:00.000-08:00

Olmaz gönlüm, olmaz öyle! Keskin sirkenin akıbeti malûm. Dört mevsimi yaşayan bir cennetin bağrında büyüdün de sen, onun için böyle bir baharı ve yazı özlersin. İstersin ki çabuk geçsin fırtınalı sonbahar, ayaza durmasın kışlar. Dedim ya, sen dört mevsim hesabını yaparsın yaşarken duygularını. Ama bilmelisin herkes buralı değil. Bilmelisin, güneş görmeyen yurtlar var.

Olmaz gönül, olmaz öyle. Yükün ağır bilmekteyim, baharı yaşamayanlarla kış nasıl geçer; onu da bilmekteyim. Ama şunu da bilmekteyim ki, sabredebildiğin ölçüde yaşarsın. Eminim ki, hayat sabra denktir. Ve sabır, tahammülün bittiği yerde filizlenir, maneviyat çeperlerini genişlettikçe boy atar, sırf Yaradan'ı düşünerek fiiliyatta bulunduğun zaman neşv ü nema bulur.

Sabır gönlüm, sabır! İçine çekerken, zehir gibi gelir tadı, boğulacağını zannedersin. Kanın çekilir yüzünden, bembeyaz olur sîman; yutkunursun, geri döner içinde düğümlenenler. Başını eğmek istemezsin; ama kaldıramazsın da öyle göklere doğru. Ağlarsın, gözyaşın akmaz. Haykırmak gelir içinden, zangır zangır gürültüler habercisi olur titreyen ellerin. Konuşursun yalnızca kendinle, dökersin içini; senden başkası duymaz bilirsin bunu. Sitemlerin dillenir haklı olduğunca, bağırırsın rahatlarcasına, ama sadece kendi içinde, ama sadece Yaradan'la baş başa. Sonra gözlerin... Gözlerin nihai nokta olmak ister en sonunda. Durur öylece, bakar, bakar... Ve kimseler fark etmez neden donuklaştığını, kimseler anlamaz anlatmak istediği çifte derin mânâyı... Sonra çekip alıverirsin anlamlı bakışlarını ruhunu bir kenara bırakmışlardan. Yüzünü çekersin, yalan dünyanın yalancılarından. Alnındaki kırışıklıkları alıverirsin haberi olmayanların önünden. Doğruca bırakırsın asıl dergâha. Bağrına cennetler sığan seccadenin secdeliğine. Ve başlar böylece sabır maratonun. Korkma gönül, sen hele azmet sabır için, yüreğini koy ortaya, gör ne mânevî hediyeler paketliyor Yaradan...

En masumane tavırlarına gaddarca yaklaşanlar olacak belki. İçindeki çocuk hafife alınacak... Anlatmak istediklerin değil, anlaşılamamış yanların konuşulacak. "Olsun!" diyeceksin, yüzündeki gülümsemeyi kaybetmeden. Yine de hüsn-ü zan edeceksin. Allah için söylediğini yine Allan için olduğu yerde bırakacaksın. Yaradanı alıp yüreğine, sırtını dayayıp tevhidin çınarına, akıbeti ukbâda düşüneceksin. Ve kalbin şöyle bir hafifleyecek, damarlarına giden iyimserlik yolunu tıkamadığından...

Üzülüp acı çektiğin anlarda çileni hafife alanlar olacak belki... Öyle bir yanacak ki için, kimseye anlatamayacaksın. Günlerce ağlayacaksın gözyaşının lâhutî ikliminde. Sonra en yakınındaki, en yüreğindeki vuracak hislerini... Canım dediğin dönecek sırtını. Bir "ah!" çekeceksin derinden ve anlamaya çabalarken empatinin gücüyle, arkanı döndüğünde kimse kalmamış olacak. "Sabır" diyeceksin, yine sabır... Eyyüplerin torunluğuna yakışır sabır... "Bugün Allah için ne yaptın?" sorusu geldiği an kulağına, vereceği cevabı bulamayanların tedirginliği değil, en zor imtihanını başarıyla vermiş öğrencilerin rahatlığı olacak ruhunda. Başını yastığa koymadan "elhamdülillah" diyecek, rüyanda cennetten kesitler izleyeceksin belki... Ve sabaha erdiğinde, avucunda tuttuğun tesbih tanesi yine "yâ sâbır"la şakırdayacak...

Faltaşı gibi açılıp kalacak gözlerin bazen de... Çok şaşıracaksın, çoook! Ya gönül... Kalb kırmak çok kolay oldu, kalbin değeri pazarlara bile çıkartılmaz oldu. Tatlı sözü unutanlar çok, şu hengâmesinden sallanıp duran asırda! Aldırma diyemem, aldıracaksın elbet, hislenip içerleyeceksin belki. Zannediyor musun ki, yüreğine aldıklarına söylediğin nazenin kelimeler, boşta kalır! İnanıyor musun ki, sevdiklerin için kurduğun lâtif cümleler, öksüz bırakılır! Yok gönül, yok! Sahibi var hepsinin. Bırak duymasın insanlar, bırak sertliği onlara! Bırak, tabularına kale yapsınlar! Yeter ki sabret gönül, asıl sahibini düşünüp sabret, başını sonunu kestiremediğin olaylarda bile...

Bırak vursunlar ayıbını yüzüne, bir kusuruna binler cefâ taksınlar. Yaradan'ın "Settar" ismi, beşerin hükmüne mi kalmış. Sen sabret gönül... Felaket tellalları susmasınlar isterlerse? Olumsuzluğu yaymanın zevkine doyamayanlara inat, bütün güzel düşüncelerini yay sere serpe. Zehrini ağzında taşıyan yılanın başını ezemesen de, bal damlasın dilinden. İbrahim'in (as) ateşleri, gül olurken mi sunmuş Dostların Dostu şu ayetini: "Güzel söz, güzel bir ağaç gibidir ki onun kökü sabit, dalı ise göktedir." Sabır gücünün tükenirliğinden korkarsan bir gün, gel gir şu dizelerin sırlı havasına... İnan, kimse üzemez seni orda. Ve uzan o ağacın dallarından ötelere... Uzat ellerini ve bekle. Sabırla bekle gönül! En geç sûrun sesi duyulduğunda tutacak ellerinden Resuller Resulü. Pes etme, sabret gönül, sabret!...

alintidir

GÖNÜL

2010-02-07T04:39:00.000-08:00

Aşkı bilmeyene tuhaf gelir sözümüz…

Gönül…

Aşkı bilmeyen, bizim bu kelâmımızın cebinde sakladığı merâmı da çözemez!

Unutma, ey yâr için yardan attığım deli gönlüm!

Yâr dediğimiz gökte hilâldir ve naz ederek salınır.

Biz dahi yıldız olduk o yâre…

Unutma!

Gök, siyah kadife kaftanını giydiği vakit, hilâl, yıldızsız gezemez! Bundan gayrı söze ne hâcet…

Yâr hilâlim olmuş ya, Hak emriyle helâlim de olacak işte…
Gözüm kapıda, kulağım kirişte…

Her Kul Onun Aşkıyla Doğar ....
Hey gönül hey! Sık dişini az kaldı…

Yakındır yâr perçeminde gölgelenişimiz.

Duaların ayak sesiyle uğuldayan duvarlar, kavuşmak üzre Hak’ka yalvardığın demlerin yankısıyla şenlenir artık…

Bahtın kara giymeye merak edişine karşı gözümüzü kararttık…

Duy gönül duy! Vakit kavuşmak vaktidir gayrı…

Hem… Olmaz böyle yârdan ayrı!

"Aşk iğnesiyle dikilince bir dikiş, kıyamete kadar
sökülmez imiş.
Aşk ile insan elbet güneşe benzer ve aşksız gönül misali taşa benzer
hayat ı aşka bölünce aşk çoğalır;
bütün hayatları toplasan geriye Aşk kalır….”

alintidir

Mevlana demis ki:

2010-02-07T03:09:00.000-08:00

Mevlana demis ki:

Sonsuz bir karanligin içinden dogdum.
Isigi gördüm, korktum.
Agladim.

Zamanla isikta yasamayi ögrendim.
Karanligi gördüm, korktum.
Gün geldi sonsuz karanliga ugurladim sevdiklerimi. ..
Agladim.

Yasamayi ögrendim.
Dogumun, hayatin bitmeye basladigi an oldugunu;
aradaki bölümün, ölümden çalinan zamanlar oldugunu
ögrendim.

Zamani ögrendim.
Yaristim onunla...
Zamanla yarisilmayacagini,
zamanla barisilacagini, zamanla ögrendim...

Insani ögrendim.
Sonra insanlarin içinde iyiler ve kötüler oldugunu...
Sonra da her insanin içinde
iyilik ve kötülük bulundugunu ögrendim.

Sevmeyi ögrendim.
Sonra güvenmeyi...
Sonra da güvenin sevgiden daha kalici oldugunu,
sevginin güvenin saglam zemini üzerine kuruldugunu
ögrendim.

Insan tenini ögrendim.
Sonra tenin altinda bir ruh bulundugunu. . .
Sonra da ruhun aslinda tenin üstünde oldugunu ögrendim.

Evreni ögrendim.
Sonra evreni aydinlatmanin yollarini ögrendim.
Sonunda evreni aydinlatabilmek için önce çevreni aydinlatabilmek
Gerektigini ögrendim.

Ekmegi ögrendim.
Sonra baris için ekmegin bolca üretilmesi gerektigini.
Sonra da ekmegi hakça ülesmenin, bolca üretmek kadar
önemli oldugunu ögrendim.

Okumayi ögrendim.
Kendime yaziyi ögrettim sonra...
Ve bir süre sonra yazi, kendimi ögretti bana...

Gitmeyi ögrendim.
Sonra dayanamayip dönmeyi...
Daha da sonra kendime ragmen gitmeyi...

Dünyaya tek basina meydan okumayi ögrendim genç yasta...
Sonra kalabaliklarla birlikte yürümek gerektigi fikrine vardim.
Sonra da asil yürüyüsün kalabaliklara karsi olmasi gerektigine vardim.

Düsünmeyi ögrendim.
Sonra kaliplar içinde düsünmeyi ögrendim.
Sonra saglikli düsünmenin kaliplari yikarak düsünmek
oldugunu ögrendim.

Namusun önemini ögrendim evde...
Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk oldugunu;
gerçek namusun, günah elinin altindayken, günaha el
sürmemek oldugunu ögrendim.

Gerçegi ögrendim bir gün...
Ve gerçegin aci oldugunu...
Sonra dozunda acinin, yemege oldugu kadar hayata da
"lezzet" kattigini ögrendim.

Her canlinin ölümü tadacagini,
ama sadece bazilarinin hayati tadacagini ögrendim.

Ben dostlarimi ne kalbimle nede aklimla severim.
Olur ya ...
Kalp durur ...
Akil unutur ...
Ben dostlarimi ruhumla severim.
O ne durur, ne de unutur ...

MEVLANA

EY KAR!

2010-02-07T02:54:00.000-08:00

ey kar!

Rabbine asi gelmiş bu yüreğin üzerine yağ rahmetinle,şefkatinle.yüreğim kirlenmiş bu şehir gibi.şimdi yüreğinde,şehrinde temizlenme vaktidir.insan hazreti insan olamamış insan elinin değdiği herşey kirlenmiş.ey kar rahmet rahmet yağdır üzerimize rabbin affını.ey kar yüreğimi bu günahlarımın ağırlığından kurtar,günahlarımı erit sıcağınla.

Ey her bir kar tanesini yeryüzüne indiren melekler!ben insanoğluyum,hani o dünyada bozgunculuk çıkartan varlık,öte yanadan yeryüzünün halifesi kılınmışım.ey her bir kar tanesini yeryüzüne taşıyan melekler,gözyaşlarımla yıkadığım,sonya yüreğime akıttığım pişmanlığımı çıkarın rabbin huzuruna.umulur ki kovulmuşlardan değilimdir.ey azametiyle kara bürünmüş dağlar haklıydınız,taşıyamadıınz emaneti.şüphesiz biz cahil insanoğlu yüklendik emaneti.şimdi emanete hiyanet ettiğimiz ihanetin altında eziliyoruz.

Ey kar tanelerini yeryüzüne indiren melekler dualarımı,pişmanlıklarımı rabbimin huzuruna çıkarın.

Her bir kar tanesini melekler taşıyorsa yeryüzüne,her yalanı bin şeytan taşıyor olmalı insan yüreğine.her yalan kirletiyor olmalı yüreğini insanın ve insan kendini kirletiyor.şimdi temizlenme vakti ey kar,dinleme vakti,yalanlardan,günahlardan kirlenmiş kalbimi rabbın rahmetiyle temizle.yağ üzerime ey kar rahmet,rahmet yağ.yağ ki yüreğimde kalmasın günah.beni günahlarımın ağırlığından kurtar rabbim.ey her bir kar tanesini bir meleğiyle yeryüzüne indiren rabbim günahlarımın ve yalanlarımın ağırlığından sana sığınıyorum.karların sıcaklığında temizle beni.

Senki beni yeryüzüne halife kıldın,ben ki cahillik ettimde günahın halifeliğine soyundum.şimdi üzerime yağan her bir kar tanesini benim için indiriyorsun biliyorum.her bir kar tanesi meleklerin elçiliğinde bana verilmiş bir mektuptur biliyorum.ve okuyorum rabbim okudukça ruhum yeniden üfleniyor bedenime sanki.seni bir kar tanesinde bile okumak,görmek.yüzümü nereye dönersem döneyim biliyourm ordasın ve şimdi yüzümü kara döndüm ve seni gördüm rabbim..yüreğim büyük bir saygıyla ve selamla karşılıyor meleklerinle gönderdiğin kardan mektupları.

Ey her bir kar tanesini yeryüzüne,yeryüzünün halifesinin üzerine indiren melekler üzerime yağdırın onun aşkını.yağdırın ki üzerimde onun aşkından başka aşklara yar kalmasın.allahım yüreğimi bir kar tanesi kadar yumuşak,sıcak ve temiz eyle.eyle ki sana yakışan temiz bir aşkdır.tertemiz bir aşkla varayım huzuruna ve karlar yağsın aşkların üzerine...yağsınki kirlenmesin aşk..........sözüm bitti ey kar,şimdi sen konuş,şimdi yağ gönlüme..... netten alıntı

Yagmur Damlasi

2009-11-09T01:44:00.000-08:00

Yagmur Damlasi

"Ey insan! Yúce Mevlá seni topraktan yaratti;
sen de toprak gibi alcak gónúllú ol.
Sana buyuklenme yarasmaz.
Yuzunu alcak tut, bas kaldirma, hirsa kapilma, dunyayi yakma.
Madem ki Allah seni topraktan var etmis;
atese benzeme. Atesin mizaci kibir ve gururdur.
Ates vaktiyle basini dik tutup kibirlenirken toprak acz ve tevazu gosterdi.

Onun icin ondan mel'un seytanlar yaratildi,

topraktan ise serefli insan yaratildi.
Bak bu konuda bir ornek vereyim:

Buluttan denize bir damla dustu.
Damla denizin genisligini górúnce utandi,

kendinin hicbir kiymeti olmadigini sandi ve
'Denizin oldugu yerde ben ne oluyorum?

Dogrusu o varken ben yokum.' dedi.
Damla kendisini bóyle hor górúnce bir sedef onu yuttu,
sulara karisip telef olmadi.
Sedef onu bagrina basarak naz ile besledi,

felek onun isini óyle guzel yúrúttú ki,
padisahlarin taclarina layik cok kiymetli iri bir inci oldu.
Damla alcak gónúllúlúgú sayesinde cok deger kazandi,
yokluk kapisini caldigi icin varlik buldu."

S.Sadí Sirazí Bostan k.s.

Abdullah S.Demirtas

KALBİ GÜZEL İNSANSIN

2009-11-01T01:17:00.000-07:00

KALBİ GÜZEL İNSANSIN

Karanlıkta bir ışık, gökte parlayan aysın
Yüreğin sevgi dolu, sevgini yansıtansın
Sevgiyle yol alırken, ışığını saçansın
Sönmez ışığınla sen, yol almaya çalışansın
Yolların açık olsun, kalbi güzel insansın

Sesinde bir ahenk var, hoşta bir güzellik var
Okuduğun şarkıda, şiirlerde bir tad var
Yüreğinse sımsıcak, sıcacık bir kalbin var
İnsana huzur veren, hoşta sohbetlerin var
Mertsin, yiğitsin, cansın, kalbi güzel insansın

Bazen neşe dolusun, bazen biraz kırılgan
Bazen çok şakacısın, bazen biraz alıngan
Ara sıra küssen de, gülerek selamlayan
Nasıl kızılır sana, kızamıyorum inan
Sen dünyalar tatlısı, kalbi güzel insansın

Dış güzelliğinden çok, ruh güzelliği dersin
Arkadaşlıklarda sen, buna önem verensin
Yüreğin sevgi dolu, ard niyet hiç bilmezsin
Ne kadar sevilirsen, bir o kadar sevensin
Sen arkadaş canlısı, kalbi güzel insansın

Dilerim bu güzellik, hep böyle sürüp gider
Sevgisizlikler senin, hep uzağından geçer
Sevenlerin seninle, gönül birliği eder
Sevgi dağarcığına, sevgiler eşlik eder
Sen sevilmeye lâik, kalbi güzel insansın…

İNŞALLAH HAKİKATEN KALBİMİZ GÜZEL

OLUR DA RABBİMİZ DE BİZİ SEVER..

BU ÜMİTLE YAŞIYOR VE

HERKESİN SONUNUN HAYIRLI OLMASINI

CANI GÖNÜLDEN DİLİYORUM..

RABBİM

CÜMLE ÜMMET-İ MUHAMMEDİ

HER TÜRLÜ KÖTÜLÜKLERDEN KORUSUN..

AMİNN! ! !

alıntı

Sevda cakillarimi? servet incilerimi?..‏

2009-10-26T01:34:00.000-07:00

Bir padisahin saraylarda, bag ve bahcelerde, gúller, yaseminler, papatyalar,
nilúferler arasinda búyúyen bir kizi vardi. Yetiskin bir kiz oldu.

Gúnú geldi; evlenecekti. Onun gonlúnu celmek, gozúne girmek,

kendini ona begendirmek icin erkekler yarisa girdi.
Onun gónlúnu almak icin gencler, yigitler, deneyim sahibi buyúk ustalar, sóz ustalari,
sanat ustalari, maharet ustalarl inciler, múcevherler,

elmaslar toplamaya, aramaya, satin almaya koyulmuslardi.

Bir de bunlarin arasinda bagri yanik bir asik vardi. O,
bu kizi bir kere górmús ama gózlerini bir daha ondan ayiramamisti.

Gózlerini ona vermis fakat bir daha alamamisti.

Gózleri, cehresi, diger gúzellikleri, cazibesi ve muhabbeti
gonlúne kadar inmisti. Hep onu gózlerinde tutuyor,

gónlúnú atlas bir diba gibi ona sariyordu. Hayat icinde dolasiyordu ne ki,

akli da fikri de hep ondaydi. Bir kere onda kalmisti bútún benligi;
bútún varligi, artik istese de ondan alamiyordu kendini.

Her dem onun hayaliyle yasiyordu.
Bir gun evlenecegi, insanlarin onun gónlunú almak icin inci,

kiymetli tas ve múcevher topladiklarini duydu. Akli basindan gitti.

Ne yapacagini bilmiyordu. Deneyimli bir ihtiyara sordu:
inci nedir; ben ómrúmde ne górdúm ne de duydum dedi.
Ihtiyar: "Oglum!" dedi. inci, gúzel kadinlarin pamuk gibi gógúslerini,

kar-beyaz boyunlarini daha da gúzel, dahada alimli hale getiren bir sústúr. Denizde bulunur.
Sevdali adam dedi: Ey erdemli, bilge adam! Deniz nedir? Nerede bulunur?

Ben ómrúmde ne deniz górdúm de isittim.
ihtiyar dedi: Buradan yaya olarak 6 ay boyunca d dinlenmeden gideceksin;

bu mesafeyi aldiktan sonra soracaksin.
Orada mavi, engin, dalgali búyúk bir su bulacaksin.

iste onun adi denizdir ve inci dedikleri de onun icinde bulunur.
Sevdali adam hemen yola koyuldu. Dere tepe demedi gece gúndúz

durup dinlenmeden, sabah aksam, sicak soguk dinlemeden ilerledi.

Sonunda denize vardi. Aradiklarini bulup topladi ve hemen donmek icin tekrar yola koyuldu.
Carcabuk geri dondú. Her seye ragmen aradan tam bir yil gecmisti.

Durup dinlenmeden dogrudan saraya vardi.
Bir goruste vuruldugu sevgilisine yetismek icin kalabaligi yardi gecti.

Yakisikli, delikanli, yigit adamlar sevgilisin
eteklerini inci ve mucevherlerle doldurmuslardi.

O da durup kendi kendine acaba hangisini secsem diye soruyor;
acaba hangisi daha búyúk, hangisi daha parlak, hangisi daha asil, daha degerli diye dúsúnúyordu.
Sevdali adam gitti, onun ónúnde durdu. Dagarciginda ki taslarin hicbirini almadan,

dóktú ónúne, sevdigini eteklerini bu taslarla doldu.
insanlar sasirdilar, dudak búktúler; kahkahalarla gúldúler:

Sevdali adam, cakil tas larini doldurmustu sevgilisinin eteklerine.
Cúnkú cakil taslari ile incileri birbirinden ayiracak ne bilgisi ne de zamani olmustu.

Sevgilisi dóndú ona:
"Nedir bu gerirdigin?" diye sordu.
O da tuttu hikayesini bastan sona anlatti ona. Sevgilisi o zamana kadar gelen bútún incileri,
múcevherleri bir kenara itti. "Bu cakil taslari benim icin her seye deger" dedi.
"Bunlar sirf benim icin derlendi. 6 aylik mesafeden yalniz benim icin omuzda taisinarak getirildi.
Sen benim gónlúmún kadrini bilirsin. Ben sana verdim gónlúmú. Artik gónlúm senin, tenim senindir. Diledigini yap."
Sevdali adam, bir sevginin gúcúyle inciler ve mucevherlerden daha búyúk bir deger kazanan cakil taslarina bakti;
bir de onlar sayesinde gónlúnú kendine veren sevgilisine. Asil marifet bu taslarda degil diye dúsúndú.
Onlari degerli kilan dedi gonlumde tasidigim sevdaya bir nebze olsun, isik tutmalari, kalbimdeki dúnyami aydinlatip
sevgilimin orayi gormesini saglamalaridir. Sevgili de zaten inci, mercan, múcevher arayan degil, onlar gibi guzel bir
kalp tasiyan insani arayandir. Onun gozúnde sevdaya isik tutmayan her kiymetli esya (mucevher de olsa, elmas da olsa) kupkuru,
alabildigine soguk ve sert bir tastan baska bir anlam tasimaz. Sevgilinin, sevgiliyi secerken, gózú incilerde, mercanlarda olamaz.
Sevgiliyi parada/pulda, bagda/bahcede, evde/sarayda arayan hayatina hakim aramaktadir.
Aslinda o, kendini teslim edecek bir efendi arayan bir kóledir. Ne ki; bunlardan akil ve kalbini kurtaramayan sevda ilkesine adim atamaz.
Ruhen ve kalben ózgúr olmadan, ózgúrlúk havasina alismadan sevgi atmosferine girmek, orada gonlúnce nefes almak,
muhabbet havasini teneffús etmek mumkun de-gildir.Kim ona sevgili diyebilir; kim onunla kendine sa-

(insan sevdigini kapatir diye bir yaklasim vardir. Kem gozlerden sakinir, himaye eder, korur anlaminda olsa belki bir yorumu bulunur; cogun, kiskanma, góz actirmama, sagini solunu fark etmesine izin vermeme anlaminda bir pevresini kapatma anlamina gelir. Seven aslinda kapatmaz; ózgúrlúk verir, bagimsiz hareket etmesine katkida bulunur; gelismesinin yollarini gosterir, cigir acmasini saglar.)

dece bir kere verilmis olan aziz hayatini paylasabilir; dahasi, onunla kim bir sofrada oturmak,

bir bahcede gezinmek. bir mecliste sohbet etmek ister?
Sevdali adam, sevgilisinin gónlúnú fethetmis ve onu kurtlara yem olmaktan kurtarmisti.

Ne ki, sevgilisinin bu sozleri karsisinda sevinmemis; muzaffer bir komutan,

pesin satan bir túccar, ekini yedi veren bir ciftci gibi gururlanamamisti.

Cúnkú bir kalbe girmek, bir kalbe sahip olmak, bir kisinin kalbini teslim almak nispeten kolaydi.

Alti aylik gece-gundúz durup dinlenmeden calismasiyla kolay olani basarmisti.

Simdi daha agir bir sorumluluk ve belini búken bir yúk altinda oldugunu hissetmeye baslamis:

Cunku bir kalbi korumak, tazeligini, kórpeligini, inceligini dikkate almak ve her nefeste

onun úzerinde titremek de kolay degildi. Kirip dokmeden, sacip savurmadan yolda zayi etmeden

bir hayat boyu titizlikle en nadide ema net olarak tasimak ancak cok buyúk vefa erlerine,

sadakat yigitlerine nasip olabilirdi. Artik kendini, en Buyuk sóze,

en Buyúk Va'dine sadik kalmaya ozen gosterdigi kadar.

Aziz Emanate de gozú gibi bakmakla yúkúmlú hissediyor du.

Bu his ve duyarlilik uzun olan yolunda kendisinin onemli siginak ve dayanaklarindan

birini olusturuyordu En búyúk saadetin insana cok búyúk sorumluluklar yúkledigini

simdi iliklerine kadar hissediyordu.

Tanri eregi dogrultusunda oldugu icin insanlara iyiyi gúzeli ve sevgiyi
yasama yetisi vererek onun kulli nizama dogru yonelmesini ve onu
yasamasini saglamistir. Tanri evreni degismez bir dúzene baglamistir.
Kendimizi, kendimizdeki insani sevmek de Tanriyi sevmektir.
Zira o bunu ister ve kendisi bizdedir...(Malebrache 1638-1715)

DR. MEHMET YOLCU

(Tanriyi Sevmek Kadar Gzel Yasamak)

kitabindan alintidir.

BİR KİTAPTAN ALINTI‏

2009-10-26T01:20:00.000-07:00

YÜKSEK SEVGİ KIRILGAN OLMANI GEREKTİRİR. ZIRHINI BIRAKMAK ZORUNDASIN. BU ACI VERİR. SÜREKLİ OLARAK SAVUNMADA OLMAMALISIN. HESAPÇI ZİHNİNİ BIRAKMAK ZORUNDASIN. RİSKE GİRMEK ZORUNDASIN. TEHLİKELİ BİR ŞEKİLDE YAŞAMAK ZORUNDASIN. KARŞINDAKİ SENİ İNCİTEBİLİR; KIRILGAN OLMANDAKİ KORKU BUDUR. DİĞERİNDE BULACAĞIN KENDİ YANSIMAN ÇİRKİN OLABİLİR, SIKINTI BUDUR.
ANCAK AYNADAN UZAK DURARAK GÜZELLEŞEMEYECEKSİN. MEYDAN OKUMA KABUL EDİLMELİDİR.
KİŞİ SEVGİNİN İÇİNE GİRMEK ZORUNDADIR. BU YARADANA DOĞRU İLK ADIMDIR VE O ARADAN ÇIKARILAMAZ. SEVGİ BASAMAĞINI ARADAN ÇIKARMAYA ÇALIŞANLAR YARADANA ULAŞAMAYACAKTIR. BU MUTLAKA GEREKLİDİR. ÇÜNKÜ BÜTÜNLÜĞÜN FARKINA SADECE DİĞERİNİN VARLIĞI TARAFINDAN KIŞKIRTILDIĞINDA, MEVCUDİYETİNİ DİĞERİNİN MEVCUDİYETİ İLE ZENGİNLEŞTİRDİĞİNDE, SEN KENDİ NARSİS, KAPALI DÜNYANIN DIŞINA AÇIK GÖKYÜZÜNE ÇIKARILDIĞINDA FARKINA VARIRSIN. SEVGİ AÇIK BİR GÖKYÜZÜDÜR. SEVMEK KANATLANMAKTIR. ANCAK SINIRSIZ GÖKYÜZÜ MUTLAKA KORKU YARATIR.
VE VE SEVGİ KAPIYI ÇALDIĞINDA, SEVGİNİN İÇİNE GİRMEK İÇİN YAPILMASI GEREKEN TEK ŞEY , EGOYU BİR KENARA BIRAKMAKTIR. KESİNLİKLE CANINIZ ACIYACAK. BU SENİN TÜM YAŞAMININ İŞİDİR, BU SENİN YARATTIĞIN HER ŞEYDİR; BU ÇİRKİN EGONUN "BEN VAROLUŞTAN AYRIYIM", ÇİRKİN FİKRİDİR ..... BU YANLIŞTIR.
HEPİMİZ BÜTÜNÜN PARÇALARIYIZ.....kitaptan alıntı

Bakin agliyorum iste...‏

2009-10-26T00:49:00.000-07:00

Iki elif miktari uzat acilarimi,
Ne gelirse senden, boynum kildan ince,
Madem ki seni sevmek, çile çekmek,
Seni sevdigimin kaniti olsun; daglanmis bir yürek...

Elif, Lam, Ra... Olsun tüm sirlarim ifsa,
Gönlüm yalniz senin sevdani saklasin,
Madem ki seni bilmek, adini sayiklamak,
Adina kurban oldugumun kaniti olsun; her gece aglamak...

Elif, Lam, Mim... Günahkar titrek ellerim,
'Elif Elif' diye diye senden seni isterim,
Madem ki sana varmak, dikenli yollar geçmek,
Vuslatimin kaniti olsun; kevser suyundan içmek

Agliyorum Iste... !

Ne çok sey anlatir gözyaslari...Bazen söylenemeyen sözlerin sesi, bazen bir pismanligin diyeti ,bazen de bir sevda nefesi...Sessizligin çigliklaridir aslinda gözyaslari...Anlatilamayani anlatmak ister karsisindakine...Eger anlayabilirse...

Insanoglu bi garip...Sevinir aglar, üzülür aglar, hasret çeker aglar, kavusur yine aglar. Kelimeler kifayetsiz kaldiginda, gözyaslari görev basindadir. Aslinda aglayabilmek büyük bir nimet...Ve aglamak tas kalpli olmadigimizi gösteriyor. Hala insan oldugumuzu, hissettigimizi, DUYGUSUZ olmadigimizi...

Ama bazen gözpinarlarindan asagi süzülemez gözyaslari...Onlar disa akip ziyan etmezler kendilerini...Çünkü çok daha önemli bir görevleri vardir. Içteki bir yangini söndürmek isterler. Göz kapaklarinizin alev alev yandigi, bogaziniza bir seylerin dügümlendigi, burnunuzun direginini sizladigi oldu mu hiç? Dikkat ettiniz mi o anlarda gözyaslarinizin istikameti neresi? En zor olani bu belki de...

Aglamak zayiflik mi? Neden aglamamiz gereken anlarda; yumruklarimizi, tirnaklarimiz avuçlarimizi kanatincaya kadar sikar, bogazimizdaki dügümleri yutkunarak gidermeye çalisiriz? Neden kaçiririz bugulanan gözlerimizi baskalarindan?

Bakin agliyorum iste! Utanmiyorum kimseden...O kadar içime akittim ki gözyaslarimi!...Artik zapdedemiyorum içimdeki çaglayani....

Agliyorum dostlarimin vefasizligi için
Agliyorum Yaradana vefasizligim için
Agliyorum özlediklerim için
Agliyorum özleyip de kavusamadiklarim için
Agliyorum içimi acitan kalp kirikliklarim için
Agliyorum istemeden de olsa kalbini kirdiklarim için
Agliyorum unutulmamasi gerekenleri unuttugum için
Agliyorum..unutamadigim için
Agliyorum yaklastikça uzaklastiklarima
Agliyorum tanidikça çirkinlesenlere
Agliyorum kiymetini bilemediklerime
Agliyorum sevsem de yüz bulamadiklarima
Agliyorum ziyan olan yillarima
Agliyorum bir ömür aglayamadiklarima...
AMA ISTE BUGUN BU BOSUNA AKITTIGIM GÓZYASLARIMA AGLIYORUM...
SIMDI ISE SADECE:
agliyorum sükürden aciz kaldigimdan
agliyorum imtihanda oldugumuzdan
agliyorum RAHMANI sinirsiz vereni bildigimden
agliyorum asktan sevgiden muhabbetden
agliyorum yüregimdeki RAHMET den
agliyorum gözyaslarim dua olsun
sözlerin bitdigi yerden halimi bildirene dek
yüregim dem tutana dek
aglamaktan gönül kivam bulana dek
Dualar kabul olana dek
Rahmetden bir tecelli bulana dek
agliyoruz gönüller diller ALLAH diyene dek
agliyoruz ölümsüzlüge erene dek
agliyoruz MUHAMMED S.A.V.de fani olana dek
agliyoruz gözyaslarimiz hesaptan kurtarana dek
ahiret çeyizimiz ALLAH IÇIN AGLIYACAGIZ
CEHENNEMI SÖNDÜRENE DEK!..
Alinti

Bilirim Seversin Sen Seni Seveni...

2009-10-14T03:10:00.000-07:00

Bilirim. her gün…

doğmadan kızıllığına yazar adını..

Bilirim her martı dokunmadan denize

Kendi dilince tekrarlar duanı..

Ve her gül açmadan kollarını

Bu dünyaya

Senin kokunu bular yüreğine..

Bilirim düşmez güneş

Toprağın hiçbir zerresine…

Hatırlamadan seni…

Bilirim seversin sen seni seveni….

Ey beni en çok sevenin en sevdiği

Ey gönlümdeki sevgiye bengisuyunu, okyanus diyarından yudum yudum damlatan…

Kar suları yıkarken ruhumu, ılık bir yağmur damlasının sevdasında,

yürek atışlarıma merhamet denizinden katreler düşüren…

Ey kalbimin en derin toprağına, avuçlarımda biriktirdiğim dualarıma kattığım,

kirpiklerimin ıslaklığı ile bezediğim, nazenin çiçeğimin adı…

Sonra, yalnız karanlıklarımın donduran soğukluğunda , yapraklarının gölgesinde bakışlarımı ısıttığım …

Adıyla,en tenha zamanların karmaşasında, içimin dalları kıran fırtınalarını durulttuğum…

Her uyanışımda sabaha, gurubun kızıllığına taze açmış yaseminler aklığında ismini yüreğimle yazdığım…

Ey adıyla, serin rüzgarlarında bedenimi üşüten eylülü, nisanın yeni açmış badem ağaçlarına döndüren…

içimin dermansız bildiğim dertlerine, sonsuz bir iyileşmeyle deva olan…

Ey seher vakitlerinde soğuk gül yapraklarına ılık dokunuşlarla konan, şebnemlerin nazlı terennümü…

Bütün kar taneleri erguvan dalında çiçek oluyor kökünü ruhuma salan…

adının gölgesine sığınınca günahlardan bizar olmuş yüreğim…

Sana gönderdiğim selamların kabul olma umudunun heyecanıyla,

dağbaşlarımı kuşatan bencillik dumanlarının arasında, sevmeye dair al laleler açtıran…

İçimde dünyalık nefesler adına r büyüttüğüm bütün mavi kuşları salıyorum semaya…

uğruna, kendi içimde kendimi tutsak ettiğim her anın zincirlerini koparıyorum zihnimden…

teselliyi sana yolladığım selamın kabul edilmesi umudunda buluyorum…

bilir misin Ya Resulullah? Her yıkılışında içimin kaleleri, kalbimin kırıklarını bu umutla sarıyorum…

yüzüme kapanan kapıların dibinde gözyaşımdan bir ırmakta boğulurken,

bana uzanan elin sıcaklığı bu umuttan… bütün alınmışlıklarımın, tek başına bırakılmışlarımın,

darmadağın oluşlarımın sessizliğine düşen tatlı bir terennüm oluyor bu umut…

içimin burukluğunda, merhametsizlik dağlarken yüreğimin her bir zerresini,

sabah ezanlarına kadar kapanmayan gözlerimin aminlerine dost ediyorum bu umudun varlığını…

Ey bütün çiçeklerin naif susuşlarının ardında, hiç durmadan söylenip duran sevda ikliminin şanlı adı…

Aynı zaman diliminde atsaydı kalplerimiz seninle…

Yüreğimiz hissetseydi seni bir kere görmüş olmanın bahtiyarlığını…

oysa şimdi hercai sevgilerde kanıyor ümitlerimiz…

Varsa zihnimin kirli dumanları arasında ,dünyaya bel bağlamış iniltili hayatımın ortasında,

hala sevmeye dair kımıldayan bir tomurcuk sana olan özlemimin sıcaklığındandır…

Ya Resulullah bu özlemimizin sınırsızlığına bakıp dua eder misin yüreklerimize?

secdenin izi alınlarımızdan, amin deyişler gece uyanışlarımızdan ve sana olan sevgi solmayan yediverenler gibi

hiç silinmesin gönüllerimizden…

Ey beni en çok sevenin en sevdiği…

Bir lale vakti… bir bahar gecesi…

dudaklarımda sana selamlarla göz kapayışlarım var geceye…

herşeye rağmen sevilme umuduyla bükülüyor boynum…

sevginin sonsuzluğuna açılıyor avuçlarımda ruhum…

Ey Rabbim,

en sevdiğinin sevgisini artır ki kalbimde…

senin yanına sevdiğinin sevgisiyle dolu bir yürekle varabileyim son nefesimde…

alıntıdır

Ne söylediğin, değil nasıl söylediğin önemlidir”

2009-10-12T05:18:00.000-07:00

Ne söylediğin, değil nasıl söylediğin önemlidir”

Sözler vardır gönlünü yaralar, Sözler vardır aklını oyalar,
Sözler vardır kalbini derinden kırar,
Sözler vardır egonu besler…
Hoşlanırsın ruhun şaha kalkar,
İnanırsın derinden yaralar…

Gönülden akan söz yaşanan özdür
Yaşanmayan söz boş bir közdür
Boş sözler ne ifade eder ki yaşanmayınca
Yakar yüreğini ateşiyle, koruyla…
Közün sıcaklığı yavaşça söner gider
Geriye kalan külüdür savrulur rüzgarda…

Sözün sıcaklığı, közün sıcaklığı
Hani bunun gerçekliği?..
Gerçek sanılan her duygunun
Nerede ilk ateşi?
Ne zaman yandı,nasıl söndü?
Kim bilebilir bunun cevabının derinliğini?

Gözlere bak sözlere değil!
Yaşama bak ölüme değil!

Senin değerini bilmeyene değil!
Bilene söz söyle, gönül eyle
Acı senin neyine, gönlüne söyle
Mutluluk, güzellik seninle
Değerini bilene…
Bilen bilir, bilmeyeni öte eyle
Gönlünden bile uzak eyle…

Sorularla boğuşan SEN cevapları arıyorsun
Şüphe denizinde yüzüyorsun
Belki temizleniyorsun
Sen temizlendikçe kirlenen ne diyorsun
Yüzdükçe deryalara dalıyorsun
Bir yanın acı-hüzün-keder
Bir yanın sevinç-huzur-mutluluk

Şüphelerinden arındığın anda
Gerçekle yüzleşeceksin biliyorsun
Hissediyorsun, yersiz değil hiçbir şüphen
Allah’a havale ediyorsun
Adaletine güveniyorsun
KENDİNİ BİLİYORSUN…

Gerçeklerle yüzleşmeye hazırlandığın an, bunu yaşayacak yaşatılacaksın… İşte o zaman kaçışın yok! Kabullenemediğin, inanmak istemediği, gözünde büyüttüğünün hatta yücelttiğinin ne olduğunu, kim olduğunu bütün gerçekliği ve çıplaklığıyla göreceksin…
Bileceksin…
Hayallerin yıkılsa da, inancın sarsılsa da güçlenmiş ve yenilenmiş olarak
Şükürle silkinerek ayağa kalkacaksın…
Yaradanına sığınacaksın
Teslim olacaksın
Zamanı aşacaksın
SONSUZDA YAŞAYACAKSIN…Fatma Akyel

Yaradan sevdasi,fani sevgisi,gerçek dostluk.‏

2009-10-12T03:39:00.000-07:00

Yaradan sevdasi;Bunu anlatmak zor biraz.insanin kendinden öte birsey...
sana senden daha yakin.kendinde bilmedigini bilen O...
Ne güzel Yaradanini tanimak.O'na kul olmak her daim yaninda caninda hissetmek...
ve O'nunla konusmak. evet O'nunla konusmak...
bu tuhaf gelebilir ama derdimizi sevincimizi anlatacak daha candan bir dost var midir?
bize bizden yakin olan...sah damarimizdan yakin olan...
zaten O'nunla her konusma dua dua dökülür dillerden...
belki çogu zaman en uzak oldugumuz ama bize en yakin olan...
Rabbim bizi O'nun sevdasindan ayirmasin...
her geçen gün O'nu daha da iyi anlayip kul olabilme bilincine erdirsin insAllah...
zaten O'na sevdali olan istediklerinden de gocunmaz.
insan sevdigi birsey isteyince zoruna gider mi hiç? seve seve yapar,
hatta istediginden de fazlasini yapmaya çabalar.
demek ki tam sevdali olamiyoruz:(( Yaradanimiza karsi ki zorumuza gidiyor ibadetler.
insAllah, Rabbim tam husuyla O'na yönelmeyi gerçek sevdali olabilme güzelligini
bize yasatsin...Amin.

fani sevgisine gelince;
gerçek sevgi;kendini unutup onun mutluluguyla mutlu olabilmektir.
gerçek sevgi;sevdiginden ayri olsanda acisini içine gömüp,
ona sikintilarinda yol göstermektir.çünkü gerçek sevgi,
karsisindakinin mutluluguyla mutlu olabilme sanati degil mi?
kendi acilar içinde kahrolsa da o mutlu diye onun adina mutlu olur.
acisini içine gömmek ne derece zor olsa da sevdigi ugruna yapar bunu.
çünkü sevgi fedakarlik ister.
kendinden vazgeçmedir,onda kendini bulmadir.hala ben diyorsan,
ille de benimle olsun diyorsan gerçekten sevmiyor nefsin için
seviyorsun demektir.kendinden geçip(kendini unutup) onun iyiligini
mutlulugunu düsünebiliyorsa ve buna raziysa gerçekten seviyordur.
herseye ragmen ona mutlu olsun,gönlündeki gerçeklessin diye
dua edebiliyorsa nefsine agir gelsede,iste gerçek sevgi budur...
Mevla dileyenlere nasip etsin insAllah...

aslinda gerçek dostluk da burdan geçiyor.
kendinden daha iyi olmasini isteyebiliyorsan dostsun.
onun iyiligi ve mutlulugu için dualarda unutmuyorsan gerçek dostsun.
mutluluguyla mutlu olup
üzüntüsüyle kahrolabiliyorsan.mutlu zamanlarinda yaninda olmasan da
kendini geri çeksende asil kötü aci gününde kimse yaninda degilken
sen oradaysan iste gerçek dostsun.sikintilarina kaprislerine
katlanabiliyor gocunmuyorsan,kizmiyor ya da kizamiyorsan gerçek dostsun.
dost musun?
Öyleyse canin canimdir...
Aynan olmaliyim...
Yüzüne söyleyebilmeliyim her seyi...
Hem sakinmadan, mertçe...
Hani bilirsin, esirgemem lâfimi,
Ne sekil gelirse, öylece...
Hazirim tüm içtenligimle konusmaya, ama,
Seni de dupduru isterim karsimda...
Dostsan,
Gözlerimin içine baka baka yaka silk benden!
Arkamdan sikayetlenme!
Yigit ol! Gerekirse yigitçe azarla, çekinme!
Lâf degil, icraat beklerim senden!
Öyle bak ki, hislerini görebileyim...
Öyle hisset ki, güvenle bakabileyim...
Sevmem, ölenin ardindan agit yakmayi!
Dil dönerken söylenmeli her sey...
Kulak duyarken
anlatilmali...
Göz bakarken bakmaliyim sana...
Can sag iken sarilmali...
Keskelere meydan vermemeli hayatin,
Pismanliklarla yogrulmamali....
Hayir!
Dirime selâm vermeyen,
Ölüme de fazla yaklasmasin!
Dostsan, ölmemi bekleme!
Hakliysam, yasarken savun beni!
Yasarken yanimda ol!
Inanmissan bana, kimse çevirmesin seni yolundan!
Ve inanmamissan, sakin rol yapma!
Her söyledigimi onaylaman sart degil...
Her yaptigimi begenmen de gerekmez...
Dostsan, rahatça elestir, fikrini rahatça söyle, sikilma!
Yadirgayabilirsin beni,
Ve ben de seni tuhaf bulursam sasirma...
Kandirmani aslâ kabul edemem!
Her dedigini, her yaptigini hos görürüm, ama,
Beni, bana sormadan yargilama!
Her yedigimiz ayni olmaz belki,
Her dakikamiz birlikte geçmez...
Her güldügünde gülmeyi
garanti edemesem de,
Agladiginda seninle birlikte oturup aglarim...
Belki her çagirdiginda gelemem fakat,
Derdine ortak ararsan, kosarim...
Ben de herkes gibi insanim elbet,
Ne göklere çikar beni, ne de yerin dibine sok!
Senin isin bu degil!
Benim zaten bir yerim var herkes gibi yer ile gök arasinda...
Dostsan,
Küçümsemeden, küfretmeden,
Sevgiyle, saygiyla ve huzurla gel sokagima...
Dinlenmek istediginde, hiç düsünme, sana özel bir limanim,
ama...
Yoruldugum zamanlarda,
Diledigimce siginabilmeliyim koylarina...
Seni bir çocuk kadar saf sevebilirim
Ve bir deli kadar art niyetsiz...
Ugruna seve seve hesabi sasiririm...
Görmezden gelebilirim yanlislarini...
Baskalari enayilik sayabilir,
Baskalari akilsizligima yorabilir,
Bunlari dert bile etmem, ama,
Sen, aslinda aptal
olmadigimi,
Her an, tekrar tekrar hatirla!
Ve sakin beni aptal yerine koymaya kalkisma!
Seviyorsan, cimrilik etme, söyle!
Muhabbeti varken, yokmus gibi yapanla,
Hiç sevmedigi halde, yilisip durana sinir olurum!
Neyse, o olmali insan...
Kendisi olmaktan korkmamali!
Kendisi olmaktan kaçmamali!
Bil ki, sensin diye seni birakmam, ama,
Ben oldugum için birakirsan beni,
Yas da tutmam arkandan!
Bedel mi?
Ödemeyeceksen çikma yola!
Içten pazarlik edersen, ancak kendine edersin...
Kendince küser barisir, kendi kendini yersin!
Dostsan, mevsimince yag...
Kissan kar ol, güzsen yagmur...
Soguguna, sicagina, esip savurmana itiraz etmem,
Senden, ille de bahar olmani beklemem, ama,
Dayanmalisin en siddetli firtinalarima...
Belki de çok geldi bunca talep...
Bana karsi hiçbir mecburiyetin yok,
korkma...
Sana fazla geldigim ilk anda,
Arkana hiç bakmadan, dönüp gidebilirsin...
Geçip gidebilirsin,borçluluk hissetmeden...
Mutlaka bir açiklama da beklemem senden, ama,
Gitmeye davranirsam bir gün,
Sen de karsimda set olma!
Dost musun?
Öyleyse, canin canimdir,
Yoluna bas koymaya hazirim ya,
Basini da yollarimda isterim, unutma!
alinti

EN UZAKTAKİ EN YAKINDIR BAZEN

2009-10-06T00:03:00.000-07:00

EN UZAKTAKİ EN YAKINDIR BAZEN
Bazen Elinin Değemediğine Yüreğin Değer...Yüreğin Dokunur...Yüreğinin Dokunduğu Teselli Eder Seni...Yaralarını Sarar...Nefesin Bogazında Düğümlendiğinde Nefes Aldırır Sana...Tekrar Hayata Tutunmak İstediğinde Sıkıca Tutar Elinden...

Hayatın Bütün Virajlarından Canın Acımadan Döndürür Seni...O Çok Sızlayan Yaraların Bile Çabuk İyileşir O Zaman.

Taşlı Sulardan Ayakların Kanamadan Geçip Gidersin...Düştüğün Kuyulara Bile Ya Bilerek Düşersin...Ya Da Kenarından Geçip Gidersin.

Hayat ve İçindeki Her Şey Bir Yolculukta Camdan Seyrettiğin Görüntülere Döner...Resmin Dışından Bakarsın Hayata.

Uzaktakinin Gerçek Yakınlığı Teselli Eder Seni...Seni Asıl Bilenin ve En Çok Sevenin Tesellisidir Bu Aslında

O Seni Bilir...Ne İle Mutlu Olacağını...Neyi Seveceğini....Neye İhtiyacın Oldugunu Bilir....Yaralarına Hangi Merhemin İyi Geleceğini De Yine En İyi O Bilir.

Yaraları Açan Da...Kanayan Yaralarına Merhemi Süren De O Dur.

Eğer Duyabilirsen İçindeki O'na Ait Sesi....Sesini Duyurmuş Bir Garibin Yorgun Ama Mutlu Bakışıyla Gözlerini Kaldırıp Gökyüzüne O'na Bakarsın...Bilirsin Sen Her Konuşmak İstediğinde Sadece ve Sadece O Hazırdır....En Yakın Ama...En Uzak Da Olabildiğin O Dur Aslında..

Sen Seçersin O'na Uzak Ya Da Yakın Olmayı...Hayatındaki Bütün Mesafelerde O'nun İzi Vardır.

O'na Yakın Olduğunda Her Şeye De Yakınsındır Aslında...Sorduğu Her Doruda Kendini Göstermek İster Sana.

Hayatın Eli En Tatlı Dokunuşlarıyla Okşarken Seni Sen Şifreyi Çözmeye Çalışırsın.

Bu Sırada Hayatındaki Yakınlar ve Uzaklar Yer Değiştirir...Yakın Bildiklerin Uzak...Uzak Bildiklerin De Yakın Olur.

Çözemediğinde Tekrar Tekrar Sorar Sorularını...Hiç Bıkmadan...Şifreleri Hayatın İçinde Gizler...Çözdükçe Güçlenirsin...Her Bir Soru Arasında Sana Teselli Zamanları Bırakır....Yorulduğunu Ondan İyi Bilen Var mıdır?...Soruyu Çözemediğinde İse Soruyu Sevmeye Çalışırsın...Hatta Bir Adım Öteye Giderek Soruyu Soranı Da Seversin.

Gerçek Uzaklık Nedir Aslında Ya Da Gerçek Yakınlık...Bildiklerin Midir Yakın Olan...Uzaklar Hep Bilmediklerin midir.

Ey Uzak Görünüp De En Yakın Olan...Sana Yakınlığımı Artır...Ey Soruları Soran...İstediğim Bütün Uzakları Benim İçin Yakın Eyle...Kalbimi Sıkan...Daraltan Bütün Yakınları Da Uzak Eyle...Ve Bütün Bunları Gönlüme De Sevdir Razı Eyle...Aminnn...

Tesekkurler Zúlalcim

ALINTI

sen geldin

2009-09-25T02:19:00.000-07:00

Yar hasretiyle cigerleri parca parca olmus bir asik, gónlúnde onun hayali, gozlerinde yas, gelip durmus masukunun kapisinda. Yuregini parmaklarinin ucuna latif bir eldiven gibi takip, yavasca calmis kapiyi, beklemeye koyulmus..
Arada sadece bir kapi varsa sevgiliye kavusmak icin, o kapinin onúnde bekleyenin resmini sozlúklerde hasret kelimesinin karsisina ilistiriverseler, hasretin ne oldugunu anlatmak icin kelimeye hacet kalmazdi.
Dúsúnsenize, birazdan kapi acilacak, o gorúnecek, ayaklarinin dibine atacak asik kendisini, siirler okuyacak, boynunu búkecek, susacak, anlatacak yoklugunun izdirabini. Aglayacak, sonra gozlerine, "her gúzelde seyrettiginiz o gúzel iste karsimizda" diyecek.
Ay isigim ezber bilen gozler doyasiya seyredecek gúnesini, daha neler neler...
Uzun sozún kisasi, gonúl bin parcaya, her parca bin hayale bolúnmús., her hayal binlerce úmide... Asik perisan, asik mahzun ve nihayet icerden bir ses:
-Kim o?
Kavusmanin heyecani, hicranin azabiyla kapi onúnde asirlarca beklemekten esige donen asik, bekledigi sesi duyunca sevincle haykirmis:
-Ben geldim.
Iceriden bútún vuslat hayallerini yerle bir eyleyen sesi duyulmus sevgilinin:
-Gelen sen isen, var git, biraz daha yan oyle gel!
Bu cevap karsisinda asigin dustúgú hali sizin muhayyilenize birakiyor, "asik, aradaki tek engelin o kapi olmadigini kesin anlamistir" diye not dúsmekte fayda goruyorum.
Acildigi vakit sevgilisiyle kavusacagi umidiyle bekledigi kapidan, boynunu bukúp ahu figan eyleyerek donmek zorunda kalan asik, gollere vurur kendini. Ayagindaki nalindan gonlúndeki aska kadar, kendisine ait oldugunu zannettigi seylerin hicbirisinin aslinda kendisinin olmadigini anlar ilkin. "Ben" sozúnú unutmak icin masukunun ismini soyleye soyleye dolasirken golleri, kendisinin bir baskasi oldugunu hissetmeye baslar.
Bir seye sahip olmak icin ondan vazgecmek gerektigini idrak ettiginde, once ayaklarinin sevgilinin
ayaklarina ne kadar benzedigini fark eder, sonra gonlúnún sevgilinin gonlúne búrundugúnú. Kuslarin, rúzgarin, ayriligin, gecenin, kum tanelerinin, sessizligin ve en son her seyin sevgilisinin adini mirildanmakta oldugunu seyredince kendi adini unutur, her azasinin sevgiliye túrkúler yakan bir dil oldugunu anlayinca da, neyi unuttugunu hatirlamaz olur...
Yúzúnú yikamak icin egildigi suda sevgilisini gorúnce, kuslarin, gecenin, rúzgarin, ayriligin, kum tanelerinin, sessizligin ve her seyin birer damla oldugu o suyla yikar yúzúnú, dúser yollara...
Ayaksiz yúrúdúgú yollardan gecerek tekrar gelir dostun esigine. Elleri gogsúnde bagliyken calar kapiyi ve icerden bir ses gelir:
-Kim o?
Once góz olup seyrederken kapiyi, duydugu sesle beraber kulak kesilir bútún vúcudu, sonra dil olur , seslenir:
-Sen geldin...
Ve ardina kadar acilir kapilar...
Bu, aslinda masukun kendisine kavusmasinin hikáyesidir. Asikta kendisinden eser kaldigi múddetcfe vuslat mumkún degilse eger, aralanan kapinin arkasinda duran kapiyi calandan baskasi olamaz. Ben'i terk edebilen asik icin, degil kapi aradaki daglar, denizler bile ayrilik sebebi degildir. O kendisinden soyundukca sevgiliyi giyinmenin hazzini tatmistir. Zevklerini, isteklerini,umitlerini, hatta yuruyusunu, bakisini, konusmasini, te-bessúmunu bile sevgilininkilerle takas ederek baslamistir ise. Kendinde kendisinden eser kalmayincaya kadar devam etmistir bu alissiz gibi gorunen veris. ihsandan dogan ask diye bahsederler karsiligi olan asktan; ve ihsan bitince askinin da bitecegini anlatirlar. Bu ihsanin bir buse olmasiyla birkac koskle birkac huri olmasi arasinda hic bir fark yoktur.
Once kas olur, góz olur, sonra yirtilir perdeler senin túkendigin demde, senden geriye bir o kalir. Ask o zaman asktir.
Mecnun'a adini sorduklarinda, Leyla, demis...
Nereden geliyorsun? Leyla...
Acmisin? Leyla...
Baska bir sey bilmez misin? Yine Leyla, hep Leyla...
Marifet can icin sevgili aramakta degil, sevgili icin can tasimaktadir ve bútún sorularin cevaplari Leyla olmadan, mecnunluk sirrina Leyla kadar iraktadir cúmle Kayslar...
Satir arasi hikayeler kitabi
(Serdar Tuncer)

Bir tek kırmızı gül aramışım.

2009-09-24T07:16:00.000-07:00

Ben insanları sonsuz sevdim
Görmeden sevebilmenin okulunu bitirdim
Her insanın içindeki sevdayı aradım
Neyi özlemişlerse onu özledim
Neyi istemişlerse ben de onu istedim
Dualarına her zaman âmin dedim.

Güldüm geçtim bazen
Bazen, gün oldu yağmur gibi ağladım
Ve bazen de kalbim burkuldu, kanadım
Her şeye rağmen yine de sevmeye çalıştım
Şimdi daha anlıyorum ki;
Milyarlarca yıldız arasında
Bir tek kırmızı gül aramışım.
MKÖ

2009-09-24T07:05:00.000-07:00

"Sevmek" dedim..

"Yoluna ölmek" dedi..

"Yol" dedim..

"Alıp başını gitmek" dedi..

"Gitmek" dedim..

Bir "Ahh" çekip, "Dostlardan ayrılmak" dedi..

"Dost" dedim..

Durdu.. Bana baktı.. "Dost" diye mırıldandı..

"Yüreğime nasıl koysam bilemediğim" dedi..

"Yürek" dedim..

"Dünyaları içine sığdıramadığım" dedi..

"Dünya" dedim..

"Hayatın bir yüzü" dedi..

"Yüz" dedim..

"Ardında ne gizli bilemediğim" dedi..

"Giz" dedim..

"Hep çözmeye çalıştığım" dedi..

"Çalışmak" dedim..

"Bitmeyecek öykü" dedi..

"Öykü" dedim..

"Binlercesini içimde gizliyorum" dedi..

"Gizlemek" dedim..

"İşte, her şeyin bitimi" dedi..

"Şey" dedim.. "SEVDA" dedi..

"SEVDA" dedim..

"Peşinden koştuğum" dedi..

"Koşmak" dedim..

"Hayat, bir maraton" dedi..

"Hayat" dedim..

"Öyle kısa ki!" dedi..

"Niçin kısa?" diye sordum..

"Yaşanacak çok şey var, zaman yok" dedi..

"Yaşanması gereken ne var? " diye sordum..

"Aşk" dedi. "Kaç kere?" diye sordum..

"Bin kere" dedi, "Milyon kere"

"Neden bir kere değil?" diye sordum..

"Bütün aşkların toplamı, en yüce ve tek aşk" dedi..

"Önce ona varsan olmaz mı?" diye sordum..

"Keşke olsa" dedi, "Ama önce yoğrulmak gerek"

"Acı çekmek mi?" diye sordum..

"Evet, aşk acısında yok olmak" dedi..

"Yok olunca!" dedim..

"İşte gerçek aşkta o zaman yaşamaya başlarsın" dedi..

"Gerçek aşk!" dedim..

"Büyük o!" dedi..

Durdum. Durdum. Ve sustum!

"Neden sustun?" diye sordu.

"Yüreğim titredi sanki" dedim..

"Neden?" diye sordu..

"Bilmiyorum" dedim.. "Büyük O!"

"Evet" dedi, "Büyük O!"

"Nerede?" diye sordum..

"Her yerde" dedi..

"Nasıl?" diye sordum..

"Yüreğini aç" dedi..

"Yüreğimi açmak!" dedim..

"Bir tebessümle bak her şeye" dedi..

"Tebessüm" dedim..

"Her kapının anahtarı" dedi..

"Kapı" dedim..

"Girmeden bilemezsin" dedi..

"Ya korku!" dedim..

"Bilinmeyenden korkar insan" dedi..

"Ben bilmiyorum" dedim..

"Neyi?" diye sordu..

"Ben'i" dedim..

"Sen kimsin?" diye sordu..

"Ben kimim?" diye sordum..

"Sevgiyle beslenensin" dedi..

"Kimin sevgisiyle?" diye sordum..

"Büyük O'nun" dedi..

Durdum.. Durdum.. Yine sustum..

"Kimsin?" diye sordum..

"SEN'im" dedi.. netten alıntı

"aşk"a tutsaktır.

2009-09-24T06:55:00.000-07:00

aşkın kendisi özgürdür. dilediğinin gönlüne girer ve dilediği zaman çıkar. ancak aşık olan ya da olunan, işte o "aşk"a tutsaktır. son karar her zaman "aşk"ındır.

gözler aşkı yaşamakta özgürdür. aşkla parlamakla... ama aşka bakabilme süreleri "aşk"a tutsaktır. son söz yine "aşk"ındır.

eller dokunmakta özgürdür. okşamakta... avuçlarında aşklarının elini, sımsıcak tutmakla. ama o dokunuşlarda "aşk"ı hissedebilmeleri yine "aşk"a tutsaktır.

dudaklar sözlerinde özgürdür. öpüşlerinde... "aşk"ın ateşiyle yanamazlar özgürce ama, çünkü "aşk"a tutsaklardır.

kalp, "aşk"la çarpmakta özgürdür. solutmakla... yaşatmakla... "aşk"ın kalbi onunla atmasa da umursamaz. o çarpar "aşk"la. "aşk"a tutsak değildir kalp. engelletmez kendini. dilediğince "aşıktır" dilediğince "aşktadır". "aşk" uçup gitse de içinden, ondan bağımsız yaşar yine de "aşk"ını. bir kere "aşk"a aşık olmuşsa bir yürek, ne ferman dinler, ne iflah olur... işte "aşk"a tutsak olmayan tek o'dur. kalp "aşk"a tutsak değildir. kalp "aşk"ta özgürdür. kalbin tutsaklığı "aşk"a değil, yalnızca "zaman"adır.

aşk tutsaklık mı, özgürlük mü?

aşk özgürdür.

tutsak olan "aşk" değil, aşık olanlardır.

çünkü son söz daima "aşk"ındır...
netten alıntı

2009-09-24T06:46:00.000-07:00

ASK VE ASIK OLMAK ÜZERİNE

2009-09-24T06:32:00.000-07:00

ASK VE ASIK OLMAK ÜZERİNE

zamansızlığın içinden çıkıp gelen düşler vardır,
gecikmişliğe dair olur her şey birden,
keşkelere devşirir kendini
oysa
bir süre sonra keşkelerden devralır kendini yalnızlık
ve
alır başını gider
adresi belli olmayan ülkelere.

düştüğüm yerde bulabildiğim her dala tutunurum
dalın sağlam olması veya çürük olması
tutunma zamanın kısa veya uzun olması
hiçbir şeyi değiştirmiyor
sadece düşmeyi yavaşlatıyor o kadar
düşme devam ediyor.
düştüğüm yer
kimi zaman deniz
kimi zaman bulut
kimi zaman toprak
oluyor,
düştüğümde karıştığım ise kendim...

bana sorsan aşk nedir diye
belki hiçbir şey
belki de bir kitap dolusu düşünce yumağı derim,
aslında aşk ait olmaktan öte bir duygudur
sahiplendiğin zaman solacak bir çiçektir
çünkü aitlikler terkedilmişlikleri ve yitiklikleri doğurur.
aşk sokulmaktan ve sevişmekten de öte bir duygudur,
paylaşmaktır,
özümsemektir,
aynı düşü ayrı ayrı zaman ve mekanlarda görmek demektir.
aşk sessizliktir,
duymayı özlemektir,
duyunca mesafeleri yitirmektir.
aşk kayıp bir şehir krallığında olmaktır,
aşk anlaşılmamaktır
çünkü aşk anlaşılmaz ve ulaşılmazlık ifade eder,
aşk teslim olmamaktır
teslim olduğunda başlayacak bir esaret demektir aşk,
oysa özgürlük arar insan,
bağımsızlık ister,
zamana dair olmak ister
hem zamana dair olup hem aşık olamaz insan
ya zaman kavramını yitirip kaybolur aşkın kollarında
yada adayıp kendini güneşin doğuşuna ve batışına,
katılır her yeni gün ve geceyle bir başka yaşama

tüm birliktelikler bedenlerin kenetlenmesiyle sonlanmamalı
bedenlerin birleştiği yerde tatmin olma vardır
belki de tatminsizlik
ve belki de aradığını bulup bulamama sorunu
oysa aranan şey bir tatmin olma ve ait olma duygusu değildir...

herkes denizde balık gibidir
mevsimliktir ve gelip gider,
kimi zaman oltaya takılır
kimi zaman ağa
sonuçta göreceğin kısacık bir zaman diliminden ibaret,
bazılarını zaman geçirmek için,
bazılarını ise açlığını gidermek için kullanırsın
oysa aşk balıklar gibi değil
deniz gibi olmaktır.
kimi zaman sen balıklarla
kimi zaman ben balıklarla
ama hep denizle ve deniz olarak ayrı ama birlikte olmak demektir AŞK..

özlemek dostluktandır
bu yüzden özletir aşk,
özlemek beklemenin uzunluğundandır
bu yüzden bekletir aşk,
özlemek ait olmak demek değildir
bu yüzden aşk ait olmanın ötesinde
yalnızlıktır,
özlemek sınırları kaldırmak demektir
bu yüzden tüm geçişleri engellenir
bu kentin ve gecenin...

yinelerim ve derim ki
gecelere birlikte katılmak değildir aşk,
aşk
tüm zamanlarda paylaşmaktır bir kitabın içindeki kelimelerden oluşan cümleleri,
ve
cümlelerden oluşan paragrafları..
gerisi,
kendine çekilmiş zamanın içindeki yalnızlıklarla ölçülen
bir terkedilmişlik hikayesidir. gel katıl düşlerim
netten alıntı

2009-09-24T06:31:00.001-07:00

Dostlar vardır,

2009-09-24T06:26:00.000-07:00

Dostlar vardır,
Bir lokma ekmeği bölüşmek gelir içinden,
Dostlar vardır,omuz veresin gelir,
Dar gününde,gönülden,
Ağladıkça parçalanır yüreğin,
Dostlar ki okyanuslar gibi engin,
Onunla en fakir yürekler bile zengin,
Bir kuş kanadı gibi dokundu mu bir kez ruhuna,
Sen kalmaz ortalıkta,ne de ben...
Kısacıktır sendeki konuklukları
Gidişleri kanatır ,acıtır ruhunu,

Sevgililer vardır,
Gözlerinde Hakk'ı gördüğün,
Ve halka açıktır yürekleri,
Hizmet ehlidir onlar,
Gönül eridir.
Senlik,benlik onlar için geridir.

Sevgililer vardır,
Yolunda can verilesi,
Zordur onlarda kalabilmesi,
Sırçadandır onların kalpleri,
Kırılıp,tuzla buz oldu mu
İmkansızdır artık geri dönülmesi.

Farkındalık dediğin şey,
Kendini bilmekten başka nedir?
Kendini bilemezsen,
Yıllar boyu beklesen ne
Artık,dost dediğin gitmiştir...
netten alıntı

kalmalıyız

2009-09-24T04:57:00.000-07:00

GÜL BAHÇESİ

2009-09-23T00:20:00.000-07:00

GÜL BAHÇESİ

Delikanli yillar sonra dogdugu kasabaya döner.Sabah uyandiginda aklina yillar önce evlenmek istedigi,kasabanin güzel kizi gelir.Kizin güzelligi cevre kasaba ve sehirlerde bile dillerdedir ve kimler istediyse kiz bir türlü olumlu yanit vermemistir.Otelden cikar ve gördügü yasli adama kizi sorar.Yasli adam az ilerde güzel bahce icinde bir ev gösterir, kizin orada oturdugunu söyler.Delikanli merak eder,kizin nasil biriyle evlendigini.Bir kösede beklemeye baslar,bir müddet sonra yaslica kel pek te hos görünmeyen bir adami yolcu eder kiz kapidan...Üstelik zengin bir adam da degildir....

Adam gittikten sonra delikanli calar kapiyi,kendini tanitir.Sorar niye bu adamla evlendigini kiza...

Kiz söylerim der ama bir kosulla....

Evin arkasinda büyük bir gül bahcesine götürür delikanliyi ve der ki:

Bu bahcenin en güzel gülünü bana getirirsen söyleyecegim sana niye bu adamla evlendigimi...Ama asla geri yürümek yok bahcede,arkana bakmak yok en güzel gülü istiyorum sadece...

Memnuniyetle der delikanli ve girer bahceye....

Cok güzel sari bir gül durmaktadir karsisinda tam elini güle uzatmisken pembe bir gonca görür az ötede,ilerler...

Ona uzanirken kadife kirmizi bir gül ilisir gözüne ilerde...

Derken.....Birde bakar bahcenin sonuna gelmis...

Kiza verdigi söz gelir aklina..Geri dönmek yok...

Ne yapsin..Mecburen buldugu alelade,hatta solmaya yüz tutmus bir gülü mahcup bir sekilde götürür kiza....

Kiz gülümser gülü görünce..

''Bilmem aldin mi cevabini''der delikanliya.....

Hayat bu bahcede yürümeye benzer....

Geriye bakmak ve geri dönememek olunca gördünüz mü hayatlar nasılda akıveriyor hiç anlamadan

Ağlamaktan Korkma Gözüm!

2009-08-27T05:42:00.000-07:00

Ağlamaktan Korkma Gözüm!
Bir gözyaşı, gül mevsiminde güle karşı akarsa aşk olur adı; sevgiyi damıtır en derin yerinden. Suçlardan sonra tenha gecelerde akarsa tevbedir tadı; gönülleri arıtır en kara kirinden. Madem ki gözyaşı bir kutlu demdir, elbette bir erdemdir.

Bir gözyaşı, bir cevherdir ateşten kaynayan ve alev gibi yanan. Özü sudur ama avuçta bir yalım, gönülde bir yangın olur. Bir ateş düşünün, dumanı âh ile çıkar da külleri göz yaşına karışır ya…Hayat bir mum alegorisidir hani, mumun başındaki yanış gözde yaş olur da gözyaşı alevle barışır ya…Alev can ipliğini yakınca, acıdır ki, bedenini eritir de mumun, su ile alev birbiriyle yarışır ya… Aşıka göre cennet olur cinnet ve kendi gözyaşında boğulur akıbet...

Gözyaşıdır ki yıkayarak yakar, yakarak yıkar. Arıtır ve eritir; temizler ve gizler…Fazilettir, diyettir…Bu yüzden denilir ki gözyaşı yiğitler kârıdır ve civanmertler vakarıdır.

Tohumu eken bilir, Göz yaşın döken bilir, Gül kadrin diken değil, Çileyi çeken bilir, Ve ey gözyaşım,

Bulutuna sadık yağmurlar gibi gel, ve kadim bir dostu uğurlar gibi git… Bir atımlık mesafede yalnızlığın kurşunlanan coşkusuyla gel, geleceği savaşa mecbur annelerin korkusuyla git…Geceyi içine döken tomurcukların yeşiliyle gel; goncayı açılsın diye bekleyen bülbülün diliyle git…Bülbüller konan dallarda yaprak gibi gel, ve derinlerde bendini yıkan bir ırmak gibi git. Yalınkalem savaşlara meftun acılarla gel, pişmanlık dolu yüreklerden sancılarla git…

Ve ağlamaktan korkma gözüm!..

İskender PALA

Kalp, nefis,vicdan ve akıl uzun bir yolculukta

2009-08-27T03:43:00.000-07:00

Kalp, nefis,vicdan ve akıl uzun bir yolculukta beraberce yolculuk ediyorlar.
Kalp ve nefis bu yolculuk esnasında sürekli münakaşa ve didişme halindedir.
Akıl ise kalp ve nefsin hakemliğini üstlenmiştir.
Yolculuk zorlu ve çetindir. Kalp bu yolculukta lazım olabilecek levazımatın
kendisinde var olduğunu bildiğinden, verilen süreyi en iyi şekilde değerlendirmek ister.
Fakat nefis öyle değildir.Her gördüğüne meyleder. Nereden geldiğini ve nereye doğru
yol aldığını umursamaz. Etrafındaki şeylerin cazibesinden kendisini alamaz,doyumsuzdur.
Bu nedenle kalp ile aralarında sürekli bir çatışma yaşanmaktadır.
Vicdan, ikisinin arasında bir yol göstericidir, doğru karar verir, bilgedir. Onun sayesinde
bu yolculuk birlikte devam eder, gider.
Gel zaman git zaman bir gün karşılarına vesvaslar çıkar aralarında bir mücadeledir başlar.
Kalp kendini iyi savunabilecek bir durumda fakat nefis asi tavırlar sergilediğinden çok
endişelidir. Vicdan Kalbin destekçisi, dostu, sırdaşı, tesellicisi olmuştur. Akıl, kalp ve vicdan
işbirliği yaparlar ve bu vesveselere karşı nasıl galip olabileceklerini düşünürler. Hem aralarında
hem de karşılarında bir tehlike vardır. İşleri zor yolları uzun ve karanlıktır.
Vicdan bir pusula gösterip der ki: her zaman karşımıza çeşitli düşmanlar çıkacak, daha çok
saldırılara maruz kalacağız bizim çok iyi bir donanıma ve çok iyi bir rehbere ihtiyacımız var.
Bunun için şu pusuladaki ilim şehrini bulup o şehirde gerekli donanımı almalıyız der.
Vesveseleri oyalayarak ilim şehrine ulaşırlar burası gözlerini kamaştırır . Öyle aydınlık, öyle temiz,
öyle nurludur ki, hayranlıklarını ifade etmekten aciz kalırlar.
Vesvese düşmanları korkuya kapılırlar. İlim şehrinin askerleri onları tardeder, karşılarında ilim
şehrinin askerlerini görünce her biri bir tarafa dağılır neye uğradıklarını şaşırırlar.
Reisleri: bu defa bizi alt etmeyi başardılar diye feryat eder.

Akıl, kalp ve vicdan bundan böyle gezilerini bu ilim şehrinde sürdürmeye karar verirler .
Öyle ya burası onların tam da aradıkları yerdir. Asi yoldaşları olan nefsi ancak burada
ıslah edebileceklerdir.
Bu onlar için zor ama imkansız değildir. Bunun için kararlıdırlar.
“Ey nefis kardeş burası senin kendini bütün kötülüklerden arındırabileceğin ve muhafaza
olabileceğin bir şehir. Sen aramızda yaramaz ve asi bir çocuk gibisin. Senden vazgeçemeyiz,
öyle ise sana yardımcı olacağız” derler. Böylece nefis başına buyruk olmadığını ve diğerleri
ile kolay kolay başa çıkamayacağını fark etmiştir.
İlim şehrinde yaşamları devam ederken yolları bir gün fazilet çarşısına düşer.
Burada çok karlı ticaret yolları öğrenirler. Bu ticarete göre Akıl, kalp, vicdan, nefis varlıklarını
bu şehrin sahibine adayacak karşılığında ebedi saadeti kazanacaklardır. Bire bin kazanç
getiren bu ticaret çok hoşlarına gider.
Nefsi de bu karlı ticarete ikna etmeyi başarırlar. Kendilerine ait bile olmayan fenayı verip
bekayı kazanmak… Üstelik fena yine ellerinde kalacak fakat sahiplerinin izni dairesinde
yaşamlarını sürdüreceklerdir.
Sahipleri, Sultanları öyle cömertmiş öyle merhametliymiş ki, yola da yolculuğa da bütün
sıkıntılara da değmiş doğrusu… Asıl zenginliğe ve asıl mutluluğa ermişler.
Darısı bizimkilerin başına !..
Bir’e bin kazananlardan olmak dileğiyle!.
Saliha Nur Demirbaş

GAVSI Â’ZÂM

2009-08-13T06:27:00.000-07:00

GAVSI Â’ZÂM

Abdülkâdir Geylâni’nin

“RİSÂLE-İ GAVSİYE” Tercümesi

Ya Gavsı Â’zâm!. Allah, gayrından münezzeh, Allah’a yakındır!.

Ya Gavsı A’zâm, dedi Allah...

”Lebbeyk, Rabbi Gavs” dedim.

Nâsût ile melekût arasındaki her tavır şerîat, melekût ile ceberût arasındaki her tavır tarîkat, âlemi ceberût ile lâhût arasındaki her tavır da hakikattır.

Ya Gavs-ı Â`zâm... Hiç bir şeyde zâhir olmadım, insandaki zâhir oluşum gibi!..

Sonra sordum Rabbime, dedim ki: Hiç mekânın olur mu?..

Dedi ki:

-Yâ Gavs-ı Â`zâm... Ben mekânın mekânıyım!.. Benim mekânım olmaz!.. Ben insanın sırrıyım!..

Sordum tekrar; dedim ki:

Ya rabbi; hiç içer misin, yer misin?..

Dedi ki:

Yemem, fakîrin yemesidir; içmem de fakîrin içmesidir!..

Ve dahi sordum...

Ya Rabbî, melâikeyi hangi şeyden halkettin?..

Dedi ki Hak Teâlâ:

İnsanın nûrundan halkettim; ve insanı da nûrumun zuhûrundan halkettim.

Ve daha sordum.

Ya Rabb-i Gavs, hiç seni hâmil bulunur mu?.

Dedi.

Yâ Gavs-ı Â`zâm... İNSANI meydana getirdim beni hâmil olması için... Ve kâinatı da İNSANI hâmil olması için meydana getirdim!.

Ya Gavs-ı Â`zâm, ne güzel tâlibim ve ne güzel talep edilendir insan. Ne güzel rakiptir insan ve ne güzel merkûbtur mükevvinat.

Yâ Gavs-ı Â`zâm, insan sırrımdır ve ben O`nun sırrıyım!.. Eğer, insan indimdeki menziline ârif olsaydı, derdi ki, bütün nefislerdeki nefs`im; bu anda mülk yoktur benden gayrı!.

Yâ Gavs-ı Â`zâm... insanın yemesi, içmesi, mekânı, hayatta duruşu, yayılışı, konuşuşu ve susuşu, yaptığı işi, teveccüh ettiği şey, gâib olduğu şey BENİM... Sekînesi, muharriki ve müsekkiniyim!.

Ve bana buyurdu ki rabbim:

Ya Gavs-ı Â`zâm, insanın cismi ve nefsi ve kalbi ve ruhu ve işitişi ve görüşü ve eli ayağı ve tamamını nefsimle izhar ettim... O yoktur, ancak BEN varım!.. ve BEN de onun gayrı değilim!.

Ve bana dedi ki:

Ya Gavs-ı Â`zâm, FAKR ateşiyle yanan ve ihtiyaç ateşiyle münkesir birini görürsen yaklaş ona; şüphesiz ki benimle onun arasında perde yoktur!.

Ve dedi ki bana:

Yemek yeme ve içme ve uyuma İNDİMDEKİ yerinde kalben ve basaren hazır olmadıkça.

Ve daha dedi ki:

Yâ Gavs-ı Â`zâm... Benden, seferi bâtını yapmamakla uzak olursa bir kişi, onu sefer-i bâtın ile mübtelâ kılarım.

Ve daha dedi ki:

Yâ Gavs-ı Â`zâm, ittihad öyle bir hâldir ki, onu lisan anlatamaz!.. Kim ona iman ederse, kabul olur; ve kim reddederse o hâli küfretmiş olur!. Kim vüsûlden sonra ibadeti (beşeriyetiyle) irade ederse, Allah`a şirk koşmuş olur!..

Ve daha dedi ki:

Ya Gavs-ı Â`zâm, kim saadet-i ezelî ile saadete kavuşmuş ise, ne mutlu ona. Bundan sonra mahrum olmaz ebeden!.

Kim ki şekâvet-i ezelî ile şakî olmuşsa, yazıklar olmuş ona; ve o ebediyyen makbul olmaz!..

Ve daha dedi ki:

Fakrı ve yoksulluğu insanı taşıyıcı kıldım!.. Kim ona yoldaş olursa, menziline ulaşır; sahralarda vâdilerde dolaşmadan!.

Yâ Gavs-ı Â`zâm... Muhabbet, seven ile sevilen arasında perdedir!. Seven, sevilende yok olduğu zaman(seven sevilenle var olduğunda) vüsûl hâsıl olur.

Yâ Gavs-ı Â`zâm... İnsan, ölümden sonra ne olacağını bilseydi, dünya hayatını sürdürmeyi temennî etmez; her an, “beni öldür” diye yalvarırdı!.

Yâ Gavs-ı Â`zâm... Kıyâmet gününde, indimde mahlûkâtın en sevgilisi sağır, dilsiz, kör, hayrette olan ve ağlayandır!.. Kabirde de bu böyledir!.

Ya Gavs-ı Â`zâm... Beni gören sualden müstağni olur her hâlinde; görmeyen ise faydalanamaz sualden, o da işin kâliyle perdelenmiştir!.

Yâ Gavs-ı Â`zâm... Bütün ruhlar raksederler kalıplarında kıyâmete kadar; «Elestü birabbiküm» sözünün mânâsından dolayı, sonra da derler ki, «Rabbimizi gördük»!.

Ve daha dedi ki;

Yâ Gavs-ı Â`zâm... Kim ki ilimden sonra (bir de ayrıca) rü`yet isterse o mahcûbtur (perdelidir). Kim ki rüyeti ilmin gayrı zannederse o rabbi görmekten, güvenilmeyecek zanna aldanıp, kendini beğenmişlerden, mağrurlardan olur!.

Ve dedi ki bana:

Yâ Gavs-ı Â`zâm... Benim indimde fakîr, hiçbir şeyi olmayan değildir!.. Belki fakîrler onlardır ki, emirleri her şeyde geçer!.. Bir şeye "ol" derler ise, o şey olur!.

Ve dedi ki bana;

Yâ Gavs-ı Â`zâm... Cennettekilere, zuhûrumdan sonra ne ne ülfet vardır, ne de (daha büyük bir) nimet; ateştekilere zuhûrumdan sonra ve vahşet vardır ne de hurkat (bilmezlik).

Yâ Gavs-ı Â`zâm... Her kerîmden Kerîmim, her rahîmden Rahîmim.

Yâ Gavs-ı Â`zâm, indimde avam gibi uyuma, beni görürsün!.

Sordum, dedim ki:

Yâ Rabbi, indinde nasıl uyuyayım?..

-Cismin lezzetinden sıyrılarak; nefsin şehevâtından arınarak; ruhun anlık kaymasından kurtularak; ve zâtınla fenâ bularak uyu!.

Ve dedi ki.

Yâ Gavs-ı Â`zâm...

Lebbeyke yâ Rabb`el arşi`l azîm..? Rabb-el Kerîm ve Rahîm.

Ya Gavs Â`zâm, ashabından kim sohbetimi isterse, ona FAKRI; sonra FAKRIN FAKRINI; ve sonra da FAKRIN FAKRININ FAKRINI tavsiye ederim... Böylece, FAKR hâlinde onlarda BEN`den başkası kalmaz!.

Ve daha dedi ki;

Yâ Gavs-ı Â`zâm. Ne mutlu sana mahlûkatıma Rauf olabilirsen; ve ne mutlu sana onların hatalarını bağışlarsan!.

Ve daha buyurdu ki;

Ey Gavs-ı Â`zâm. Zâhidleri nefis yolunda; ârifleri kalb yolunda; vâkıfları ruh yolunda kıldım. Nefs`i de HÜR olanlara mahâl kıldım.Hürlerin kalbleri sırlar kabirleridir.

Yâ Gavs-ı Â`zâm. Ashabına söyle, fakr hâlindekilerin dualarını ganimet bilsinler. Şüphesiz ki onlar benim indimde, ben de onların indindeyim!.

Yâ Gavs-ı Â`zâm. Ben bütün fakrdekilerin sığınacağı yeri, meskenî ve manzarıyım ve bana dönerler.

Yâ Gavs-ı Â`zâm. Cennete nazar etme ki, beni vasıtasız göresin; ve cehenneme de nazar etme ki, beni vasıtasız göresin.

Yâ Gavs. Cennet ehli cennetle meşguldür; azâb ehli ateşle meşguldür!.. Sen ise "BEN"imle meşgul ol!.

Yâ Gavs. Cennet ehlinden bazı kullarım, nimetlerimden sığınırlar bana; cehennem ehlinin azâbdan bana sığınmaları gibi!.

Yâ Gavs-ı Â’zâm. Resûl ve Nebîlerin hâricinde kullarım vardır ki, onların hallerine muttalî olamaz ne dünya ehlinden biri, ne uhrâ ehlinden biri, ne cennet ehlinden biri, ne azâb ehlinden biri, ne Mâlik, ne Rıdvan, ve ne cennet için halkettiklerim ve ne de cehennem için halkettiklerim!.

Yâ Gavs. Kim benden gayrıyla meşgul olursa, sahibi ateş olur kıyâmette.

Ya Gavs. Kurb ehli kurbiyetlerinden dolayı yakınırlar, buûd ehlinin uzaklıktan şikâyetleri gibi...

Yâ Gavs. Kimse benden uzak olamaz, mâsiyetiyle; kimse de tâatıyla kurb sahibi olamaz.

Yâ Gavs. Birisi benden kurb sahibi ise, o ancak mâsiyettedir. Zirâ, onlar acz ve nedâmet ehlidirler.

Yâ Gavs. Acz, nur menbâıdır; ucûb, kendini beğenme de kederlere mahâldir, zulmet kaynağıdır.

Yâ Gavs. Çok sıcak bir günde biri sana gelip su istese ve senin de o suya ihtiyacın olmasa ve buna rağmen de vermesen, sen cimrilerin en cimrisi olursun!.. Hâl böyle olunca, nasıl rahmetime mâni olayım?.

Ben nefsime şehâdetle tescil ederim ki, kesinlikle Erhamü`r Rahimîn`im!.

Yâ Gavs. Mâ`siyet ehli mâ`siyetiyle perdelidir. Tâat ehli de tâatıyla perdelidir; ve ben onlardan kaçınırım.Bunlardan başka bir grub da vardır; ki onların ne tâatla alâkaları vardır, ne de mâ`siyetle!.

Yâ Gavs. Hatalı kullarımı fazl ve keremim ile müjdele; icâbedeni de adl ve öcalmamla müjdele.

Yâ Gavs. Tâat ehli nimetlere tezellül ettiklerinden zikrederler; ve mâ`siyet ehli de tezellül edip Rahim`i zikrederler!.

Yâ Gavs. Avâmı halkettim, nûruma dayanamadılar, araya zulmet perdesini koydum, havâs’ı yarattım nûruma dayanamadılar, nur perdelerini koydum."

Yâ Gavs. Ashabına söyle, onlardan kim bana vâsıl olmak isterse, benden gayrı her şeyden sıyrılıp çıksın!..

Yâ Gavs. Dünya geçidinden çık ki, âhirete vâsıl olasın; âhiret geçidinden de çık ki, bana vâsıl olasın!.

Yâ Gavs. Cisimlerden ve nefsinden çık; sonra kalplerden ve ruhundan çık; sonra hüküm ve emirden çık; ki bana vâsıl olasın!.

Dedim ki;

Yâ Rabbi, hangi namaz sana daha yakındır?..

“-O namaz ki, içinde benden başkasının kalmadığı, kılanın içinde kaybolduğu!.."

Sonra sordum, dedim ki:

-İndinde hangi oruç daha faziletlidir..?

-O oruç ki, onda benden başkası kaybolup, benden gayrı kalmaz!.

Sonra sordum:

-Hangi fiiller indinde faziletlidir?..

-Benden gayrının kalmayıp, içinde cennet ve cehennemin bulunmadığı, yapanın kaybolduğu!.

-Hangi gülüş indinde faziletlidir?.

-Ağlamayarak tevbe edenlerin gülüşü..

-Hangi tövbe indinde faziletlidir?.

-Mâsumların tövbesi!.

-Hangi ismet indinde daha faziletlidir?.

-Tövbekârların ismeti!.

Sonra dedi ki:

Yâ Gavs-ı Â`zâm. İlim sahibi için yol yoktur, tâ ki indindeki ilmi inkâr etmedikçe...Eğer ilmini terketmezse, şeytanın lisânı olur!.

Rabbim Teâlâ`yı gördüm ve sordum:

Yâ Rabbi.."Aşk"ın mânâsı nedir?.

Yâ Gavs!. Âşık ol bana. Âşık benim, aşk benim!.Kalbini benden gayrından çevir ve fariğ kıl!.

Yâ Gavs-ı Â`zâm. Aşkın zâhirine ârif olursan, aşktan fenâ bulmalısın!.Zîrâ, aşk HİCAPTIR!. Âşık ile mâşuk arasındaki hicâb!.

Yâ Gavs!. Tövbeyi istersen, önce nefsinden günahı çıkarmalısın.. Sonra kalbinden hâtırasını çıkarmalısın!.... İşte o zaman bana vâsıl olursun!...Aksi halde müstehzîlerden olursun!.

Yâ Gavs. Haremime girmek istersen, ne mülke, ne melekûta, ne ceberûta iltifat et. Şüphesiz ki mülk âlimin, melekût ârif`in, ceberût da vâkıfîn’in şeytanıdır!.Kim bunlardan birine razı olursa, o, indimde tard edilmişlerden olur!.

Ve daha dedi ki:

Yâ Gavs. Mücahede, müşâhede denizlerinden bir denizdir ve balıkları da vâkıflardır...Müşâhede denizine girmeyi irade edene, mücahede gerekir...Zîrâ, mücahede müşâhedenin tohumudur!.

Yâ Gavs. Kim mücahedeyi ihtiyâr ederse, ona müşâhedem olur; istese de istemese de!.

Yâ Gavs. Kim mücahededen mahrûm ise, ona müşâhedeye yol yoktur!.Tâliblere, benim kendilerine lâzım olduğum gibi, mücahede lâzımdır!.

Yâ Gavs. Kullarımın faziletlisi ve sevgilisi onlardır ki; evlâdı ve ana-babası olup da kalbi onlardan fâriğdir!...Eğer, ana-babası ölse hiç hüzün çekmez!. Kulum bu mertebeye ve menzile eriştiğinde, benim indimde "ana-babasız ve evlâdsız" (lem yelid ve lem yûled) ve "ve “lem yekûn lehu küfüven ehad" olur!

Yâ Gavs. Bana nazar etmek istiyorsan bir mahâlde, gayrımdan fâriğ kalbi ihtiyâr et!.

Sordum:

-İlmin ilmi nedir?...

Dedi ki:

Yâ Gavs-ı Â`zâm. İlmin ilmi, ilimden cehildir!.

-Yâ Gavs. Kalbi mücahedeye meyleden kula ne mutlu...Vay hâline o kulun ki kalbi şehevâta meyleder!.

Rabbimi gördüm ve "mi`râc "tan sordum...Buyurdu ki:

-Mi`râc, benden gayrı herşeyden urûc`tur!...Mi’râc `ın kemâli de, nazarının gayrına kaymaması ve isyan etmemesidir!.

Yâ Gavs. Mi`râc `ı olmayanın namazları yoktur benim indimde...Ve o, namazdan mahrumdur!.

Arkadaşımsın… Canımsın..

2009-08-12T10:55:00.001-07:00

Bir edeb hikâyesi yazmak hayalim seninle!

Alnım açık, her ânım, konuştuğumuz kelâmlar dizilir gözlerimin önüne..
Sonra düşünürüm, seni bu beden üzdü mü diye?

Aynaya bakarım… Konuşurum kendimle, gözlerimle ve sonra kalbime ilişir gözlerim…

Seni ararım… Kapladığın yer kadar büyür gözlerim!
Ve sonra hâtıralar kendilerini sergiler ve «İzle bizi!..» derler!
Ellerim senden uzak olmamalı, ellerini de sarmalı! Hep yan yana durmalı…

Arkadaşımsın… Canımsın...

Ama sözlerimiz edebi aratmamalı! Bir hikâyesi olmalı beraberliğimizin… Bir dâvâsı ve de sevdâsı olmalı bu yüreklerin! Menfaat kokusundan kendini arındırmış temiz bir sayfa konmalı adı…

Yazın sıcaklığı kadar samimi olmalı sevgimiz, ama eylül kadar derin olmalı kalplerimiz, kış kadar beyaz gözükmeliyiz ve sonbaharın geleceğini unutmadan edebimizi ve de dengemizi muhafaza etmeliyiz…

Kilitlemeliyiz güzel duygularımızı, hırsızların hain bakışlarına teslim etmemeliyiz. Olur da bir gün küskünlük mevsimi gelirse diye, Rabb’in rızasını gözetmeliyiz… Ve hoş görmeliyiz sabırsız dakikaları…

Biz arkadaşız diye cesaretin esiri olmamalıyız! Tâviz vermemeliyiz benliğimizden…

Arkadaşımsın… Canımsın..

Arkadaşlıklar sonsuzluk için edebe muhtaçmış… Sen ve ben… Bu deryanın içinde susuzluğumuzun farklında mıyız? Samimiyetimizin doruklarında edebi unutmamaliyız?! Laubâlilik karışmamalı arkadaşlığımızın esen sevgi rüzgarına…

Yalanlar korkmalı bizden… İpleri hep dengede tutmalı;ne düğümlenmiş, ne de gevşek olmalı… Harflerim çekinmeliler ağzımdan sana doğru yola çıkarken... Seni üzmekten ve edebi ürkütmekten korkmalılar cümle olurken… Bir kristal olmalı kalplerimizin arasında…

Perdesiz ve kırılgan…

Gösterişli ama nârin olan… Ve hikâyemizin adı, kırmadan ardımızda bırakmak olmalı kristali…

Çok şey beklememeli birbirimizden… Sadece sevmeli ve gönlünde gezmeli ve bizi gören gözler Allah rızâsı için sevmenin tarihini seyretmeli!

bir cocuk büyütmeli sevgimizden… Ona paylaşmanın kıymetini ve edebi öğretmeli... Adı sevgi olmalı…

Ve kristalden bahsetmeli… Küçük yüreğine fısıldamalı kristalin kırılganlığını ve iki kalp arasındaki önemli varlığını…

bir gün yaşlı gözlerimiz ebediyetle tanışırken ardımızda bırakacağımız hâtıralarımız bize teselli olmalı… Ve zamanı gelince küçük kıza emânet etmeli kristali ve nice kalplere yakışacak olan sevgi dolu hikayemizi...

Sıcacık yatağımızda sonsuzluk için ayrı düştüğümüzde kırmadan tamamladığımız bu hikâyeyi hatırlamalı yüreklerimiz.

Ve ölsek de, bitmeyen sevgimiz ile gönülleri fethetmeliyiz. Çünkü biz sevgiyi kaynağından içmeyi isteyen, sadece Rabbin rızâsı için seven ve bize verilen bu kalp emânetlerine layık olduğu değeri vermek isteyen âciz iki yüreğiz…

tek yurek olmusuz...

Sen ve ben…

biz olmusuz...

ve insallah devirdiğimiz senelerimiz.

Arkadaşımsın, herseyim canımsın…

Sonsuzlukta da yanımda olman için duâ ettiğim, diger yarimsin…
netten alıntı

Kardelenler umut kokar...

2009-08-09T01:57:00.000-07:00

Kardelenler umut kokar...
Kışın, o soğukta, yokluklar içinde, karlar arasından bir çiçek belirir.. Issızlık ve sessizlik içinde, hem zarif hem de dimdik.. Yılmayan ve korkmayan ama yüreği yanıklara merhem olan bir çiçek.. Adı kardelen.. Karların arasından süzüle süzüle çıkan bir bahar müjdecisi..

Kardelen.. Karları delerek gelen.. Yüreklere su serpen.. Gönüllere ümit eken.. Adı ümit kokan.. Kokusu bahar olan.. Bahara meftun olan.. Onu görenler bilirler ki bahar gelecek.. Alımıyla çalımıyla, edasıyla nazıyla, sevdasıyla sazıyla bahar gelecek..

Çok fazla yaşamayacağını bilir kardelen.. Baharı göremeyeceğini de.. Vazifesi baharı müjdelemektir.. Nasıl her gecenin bir gündüzü var, aynen öyle de, her kışın da baharı vardır der.. Baharı müjdeler ve o güzellikleri görmeden gider..

Kardelenler kendilerini düşünmezler.. Baharı ateşler öyle giderler.. Yaşama arzusuyla gelmemiştir onlar yeryüzüne.. Çünkü bilirler ki zemin buna müsait değildir.. Ümit tomurcuğudur onlar.. Yürekleri ümitlendirir, gönülleri heyecanlandırır, kıvılcımı çakar ve sessizce giderler.. Bunun adı canını ortaya koymaktır.. Bunun adı fedakarlıktır..

İnsanlar içinde de kardelen misali insanlar vardır.. Dayanıp darılmayan, azmedip yılmayan ve hele ümitsizliğe asla kapılmayan fedakar insanlar.. Onların derdi tasası insanlıktır.. Kardelen gibi yükseklerde yaşar, ıssızlığı ve sessizliği severler.. Severler, çünkü bulundukları yer zirvedir ve kimsesizdir.. Korkmazlar hiç bir zaman, dimdik ayakta dururlar.. Ne kar aman verir, ne dağ diz çöker önlerinde ama onlar sevdalarını haykırırlar.. Yaşatmak için yaşar, yaşamak için ölürler.. Kardelenler gibi fedakardır onlar..

Hani kardelen o kadar soğuğa rağmen gövdesini çıkarır ya tüm güzellikle ve kar var oldukça yaşar ya... Sevgisiyle! İşte gönlüm der ki sizlere kardelen kadar güç yoksa; sen de yat karların altına yaşama boş yere. Çünkü hayat kardelen gibi olmaktadır... Tüm soğuğa karşı güzelliklerle yaşamaktır. Tüm güzellikleri kardelenler gibi yaşamanız ümidiyle...
netten alıntı

YAŞADIĞINIZ HER GÜNDEN HAYATA DAİR BİR DERS ALIN

2009-08-08T08:53:00.000-07:00

Bazen birileri hayatınıza girer ve onların orada olmalarının, sizin bazı amaçlarınıza hizmet etmeleri, size ders vermeleri veya kim olduğunuz ya da kim olmak istediğiniz konusunda size yardım etmeleri demek olduğunu kesinlikle bilirsiniz.

Bu kişilerin kim olabileceklerini asla bilemezsiniz – bir oda arkadaşı, bir profesör, bir arkadaş, bir sevgili ya da tamamen yabancı biri – ama gözleriniz onlarla kilitlendiğinde, işte o an hayatınızı çok derin bir şekilde etkileyeceklerini bilirsiniz.

Bazen, başınıza gelen şeyler ilk başta korkunç, acı verici ve adaletsizce görünebilir ama sonraları aksine o engelleri aşmadan potansiyelinizin, gücünüzün, iradenizin ve yüreğinizin asla farkına varamayacağınızı anlarsınız.

Hastalık, yaralanma, aşk, gerçek mükemmelliğin kayıp anları ve aptallıklar, hepsi sizin ruhunuzun sınırlarını test etmek için vardır. Bu küçük testler olmaksızın, her ne olursa olsunlar, hayat hiçbir yere varamayan, pürüzsüzce asfaltlanmış düz, yavan bir yol gibi olurdu. Güvenli ve rahat; ama aptalca ve tamamen anlamsız.

Tanıştığınız, hayatınızı etkileyen insanlar, tecrübe ettiğiniz başarı ve çöküşler, kim olduğunuzu ve kim olacağınızı bulmanıza yardımcı olurlar. Kötü tecrübelerden bile bir şeyler öğrenilebilir. Aslında, bazen onlar en önemlileridir.

Eğer birileri sizi severse, karşılığında onlara hangi şekilde yapabiliyorsanız sevgi verin, sadece sizi sevdikleri için değil aynı zamanda size sevmeyi ve kalbinizi ve gözünüzü nasıl açabileceğinizi öğrettikleri için. Eğer birileri sizi incitirse, aldatırsa ya da kalbinizi kırarsa, onları affedin, size, güveni ve kalbinizi kimlere açacağınıza dikkat etmenin önemini öğrettikleri için.

Her gününüzü önemseyin. Her anın değerini bilin ve onu bir daha asla yaşayamayacağınız için o anlardan alabileceğiniz her şeyi alın. Daha önce hiç konuşmadığınız insanlarla konuşun ve onların söylediklerini dinleyin!

Aşık olmanıza izin verin, kendinizi serbest bırakın ve görüşlerinizi yükseltin. Başınızı dik tutun; çünkü her türlü hakka sahipsiniz. Kendinize önemli bir kişi olduğunuzu söyleyin ve kendinize inanın; çünkü eğer siz kendinize inanmazsanız başkalarının size inanması güç olacaktır. Hayatınızda istediğiniz her şeyi yapabilirsiniz. Kendi hayatınızı yaratın ve daha sonra dışarı çıkıp hiç pişmanlık duymadan yaşayın! Ve eğer birilerini severseniz bunu onlara söyleyin; çünkü yarının neler sakladığını asla bilemezsiniz.

Yaşadığınız her günden hayata dair bir ders alın! Bugün; dün için endişelendiğiniz yarındır. Buna değer miydi?

Sharon Zeff

AN’DA OLMAK

2009-08-08T08:07:00.000-07:00

AN’da yaşama ve herşeyi akışa bırakma, bilgeliğin getireceği inanç ve teslimiyetle mümkündür. Bu hal, her an idrak ve farkındalığın yaşandığı bir başka şuur halidir. Gerçek BÜTÜN içinde, ZAMAN’IN, SEVGİ’ye dönüştüğü AN’dır. Dolayısıyla AN’da olmak, SEVGİ olmaktır, SEVGİ olarak akmaktır. Varoluşumuzun gerçeği de böyle olmak değil mi?..

Erol Yurderi

BİLGE VE BİLGELİK

2009-08-08T07:13:00.001-07:00

Günlük dilde bilge kelimesi, dünya ile uyumlu, kendi kendine yeterli, bilinçli yaşayan ve eylemlerini düşünerek yapan insan anlamına gelir. Eş anlamlısı da, akıllı ve bilgili insandır.

Bilge, her şey hakkında doğru ve akla uygun karar verebilen bir kimsedir. Bilge, iç çalkantılardan ve ihtiraslardan arınmasını bilen akıllı bir kişidir. Bilgenin en büyük özelliği, her konuda ölçülü olmasıdır. Bilgelik ise, bilge kişinin özelliğidir. Genel olarak insanın bilinçli yaşaması anlamına gelmektedir. Kişi bilgi edinerek bilge olamaz; ancak bilgiyi iyi uygulayabilir ve hayata geçirebilirse bilgelik yoluna girebilir.

Bilge, çok iyi derecede bilen, kendine hakim, bildiğini kendisi ve başkaları için faydalı olacak şekilde kullanabilen kişiye denir. En önemli özelliği erdemli oluşudur. Çok iyi muhakeme etme ve yargılama gücüne sahiptir. Çünkü bilge, öğrendiklerini kendi özü ile irtibatlandırır. Karşılaşılan büyük sorunlar karşısında insanları ferahlandırır. Bu özellikleri ile bilge, bilginden farklıdır.

Genel olarak kendi dışındaki nesnelerin, insanların ve olayların bilgisine sahip olana bilgin, kendini bilene de bilge denir. Bir takım bilgileri hafızaya yerleştirmek, kişiyi bilgelik yoluna götürmez; hatta öyle bilgiler vardır ki kişiyi bilge yapması bir yana, onun için bir yüktür. Bu yüzden bilge kendine faydası dokunmayacak bilginin peşinden koşmaz. Aynı olaya bilge ile bilgin farklı şekilde bakarlar. Bilgin, bazen olaylara olumsuz anlam yükleyebilir ve sonuç iyi olmayabilir. Oysa bilge, her olaydan ders alır ve olayları kendi bilincini arttıran bir araç olarak görür. Bilgeye göre her insan ve her olay, herkes için bir öğretmendir. Bilge, olaylara mümkün mertebe tarafsız bir şekilde yaklaşır. Genellikle hiçbir şeye itiraz etmez. Her şeyin kendisine ve insanlığa vereceği katkıyı düşünür.

Bilgelik her şeyden önce yüksek şuurluluk halidir. Bu haldeki insan, her şeyin insanın tekâmülü için olduğunu fark eder. Kötü olarak nitelenen olaylardan bile ders alır. Bilgenin kötü olaylardan aldığı ders, sıradan insanın iyi olaylardan aldığı dersten fazladır. Her olay, farklı realitedeki insanlara farklı ders verir. Aklını kullanamayan, olaylardan çok az ders alır. Bilge ise, olayları kendini geliştirme fırsatına dönüştürür. Hiçbir şeyi önemsiz diye atlamaz. Bu şekildeki bakışı ile bulunduğu ortama yüksek bilinç getirir. Onun bulunduğu ortam çok yüksek ışık veren bir ampulle aydınlatılmış gibidir. Aydınlanmış ortamda bulunan bütün insanlar da aydınlanmış olur. Bu yönü ile bilge, iş olsun diye değil, kendisine ve diğer insanlara faydalı olan bilgileri taşır.

Bilgeliğe yönelmiş bir kişi her düşünce ve eylemi iyi yanından ele alır. O evrendeki mükemmelliği fark etmiştir. Bu bilinçle evreni daha da iyileştirmeye çalışır. Öncelikle iyi bir insan olmanın yollarını arar.

Bilgelik, bilincin yükselmesi ile başlar. Bu bilinç yükselmesi ile kişi, hayatın bir savaş alanı olmadığını, bir gelişim süreci olduğunu fark etmeye başlar. Bu süreçte başkalarına anlayış gösterir, onlarla her şeyi paylaşmaya çalışır. Böylece dostluk ve arkadaşlığa her gün biraz daha fazla önem verir.

Sevginin alınıp verilmesi de bilgeliğin başladığına işaret eder; çünkü sevgi ile beraber kişinin anlayış yeteneği gelişir. Bu yeteneğin gelişmesi ile birlikte kişinin zihninde “kim ve ne” olduğuna dair bir merak uyanır. İşte bu merak tüm potansiyel güçleri, harekete geçirmek üzere yerinden oynatır. Potansiyel güçlerin uyanması, kişisel gelişmeyi hızlandırır.

Bilgelik yolunu seçen insan, hayatının kontrolünü eline almış demektir. O, artık kendi hayatının efendisi olmuştur. İşlerini de mümkün olduğu kadar oluruna bırakır. Oluruna bırakmak, kişinin kendi içinde olduğu durumu fark etmesi ve bu fark ettiklerine uyum sağlamasıdır. Bu süreçte kendini zorlama yoktur. Kendini geliştiren birey, her zaman “olmakta olan” kişidir.

Her insan bilgelik kapasitesine sahiptir. Ancak bu yüksek bilinç seviyesine ulaşmak belli bir zaman ve enerji harcanmasını gerekli kılar. Çaba sarf edilmezse kişinin içinde bulunan bu gizli ışık söner. Işığı söndürmemek için insanın yapısında bulunan ve bir araya geldiklerinde bir güç oluşturan sevgi, dostluk ve yardımlaşma gibi insanî özelliklerin geliştirilmesi şart.

Bilgelik, kişiyi üretken olmaya teşvik eder. Bu bakımdan toplumlar için bilgeliğin önemi büyüktür. Bir toplumda bilge insanların sayısının artması, o toplumun her alanda gelişmesini sağlar.

Derleyen: Erol Yurderi

Kaynak: Bilgeliğe Yöneliş

Dr. Zülfikar Özkan

Hayat Yayınları, İstanbul, 2000

SEVGİNİN ETKİSİ

2009-08-08T00:27:00.000-07:00

Sevgiyi incelediğimizde, onun bitmez tükenmez bir kaynak olduğunu keşfederiz. Bu kaynak sayesinde fiziksel, ruhsal ve tanrısal dünyaların değişik ortamlarıyla haberleşebiliriz. Daha önce de gördüğümüz gibi, tüm enerji titreşimleri kendilerini değişik frekanslarda gösterirler. Demek oluyor ki, sevginin gücü, iç dünyamızın kuvvetlerinden çok daha etkili (yüksek ve hızlı) titreşimler sergilerler. Bu gerçeğin farkına vararak, onların günlük yaşamımızda kendilerini ortaya koymalarını keşfedebiliriz.

Sevgi, özgürlük kaynağı

Sevginizin ateşini körükleyin, sizi boğan ve sizin hareketinizi kısıtlayan bütün bağları yakıp yok edin. Sevginizin parıldayan ışığı utanma, acı ve korkuların barındığı karanlık bölgeleri de yok edececektir. Işığın belirmesini sağladığınız anda, tüm bu saydıklarımızın kaybolduğunu göreceksiniz!.

Sevgi, korkunun karşıtıdır. Kişi kendini üzgün, bunalımda veya yalnız hissediyorsa, bu onun sevgi eksikliği yaşaması yüzündendir. Eğer sevgisinin ateşini biraz olsun canlandırabilirse, küllerden tekrar doğduğunu ve yeniden parıldadığını görürsünüz.

Düşmanlığa karşı sevgi

Kişi kendini sevmeyi ve içindeki yaşam ateşini körüklemeyi öğrendiği zaman, bu ışığı başkalarına da yayabilir. Düşmana karşı beslenen sevgi, tümüyle özgür hareket eden ileri seviyedeki ruhlardan ödünç alınmış bir yöntemdir.

Bildiğiniz gibi, sevginin gücü sınırsızdır ve her tarafta bulunur. Üstad Peter Deunov, bu konuyu şöyle dile getirmiştir.

“Sevgi yolu, tehlikesizce yürüyebileceğimiz tek yoldur. Aşk kuvvetlidir, yolu üzerinde karşılaştığı tüm engelleri yokeder. Sevgiyi, dünyadaki tüm kötülüklere karşı bir zırh gibi giy. Bu zırh, hiçbir silahın delemeyeceği tek kalkandır.”

Sevgi eksikliği

Sevgi eksikliği, kendini, içimizde hissettiğimiz büyük bir boşlukta gösterir. Sevgisiz kişi kayıtsız olur. Doğdukları andan itibaren, herhangi bir insanla iletişim kurmamış, en ufak bir sevgi almamış çocukları düşünün. Onları yaşamdan, ışıktan yoksun, boş gözlerle bakarken görürsünüz. Yine yaşam içinde, çökmüş, hasta dolaşan bu yetişkinler, yaşam kaynağı olan sevgiden kopukturlar. Kişinin mutluluğu, sevginin gizemli ateşine sahip olduğunun bilincinde olmasına bağlıdır. Bu ateş, güzel veya çirkin, herşeye bir anlam verir. Ruh, bu bağlantıyı kurduğunda, ışık yaymaya başlar. Konuya yine Peter Deunov ile devam edelim.

“Cennet sevgidir. Sevgi müziktir. Tanrısal sevgiye daldığınızda ve titreşimlerini hissettiğinizde, hayatın senfonisini anlayacaksınız.

Bir çiçeği güneş ışığından uzaklaştırınca, peşinden meydana gelen büyük değişikliği bilirsiniz. Bir varlıktan sevgiyi alırsanız, yine aynı sonucu elde edersiniz.”

Sevgi eksikliği, kişiyi, korku, üzüntü, hastalık, nefret gibi olumsuzlukla yüklü güçlere karşı korumasız bırakır. Kalbinizi sevgiye açın ve aynı anda, ışıktan kaçan bu istilacıları derin karanlıklara doğru kovalayın.

Yeni yaşam

Şu anda içinde bulunduğumuz çağ, güneşin doğuşundan önceki döneme benzer. Karanlık dağılır, kuşlar ötmeye başlar, tan kızıllığı dağın zirvesini okşar. Kendimizi yücelme anında buluruz: güneş doğar, aşk kendini gösterir.

“… eski yaşamda, aşk neşeyle başlar ve acıyla biterdi. Yeni yaşamda, aşk neşeyle başlar ve öyle kalır. Sevgi ve Neşe, Barış’ı doğurur.

Sevgi tüm insanları birleştirecek yepyeni bir kültür oluşturacaktır. Sevgi, tüm varlıkları büyük bir uyum içinde birleştirir. Sevgi yaşama mükemmel bir birlik getirir. Tüm insanların düşüncelerini ve kalplerini birleştirir ve adına sevgi dediğimiz olguyu bütün kozmoza işler.

Hepimiz içimizde her gün bizi biraz daha canlandıran bu alevi hissediriz. Üstad Peter Deunov bize yaşamaya başladığımız bu yeni dünya hakkında şunları söylüyor:

“Dünyayı yeniden oluşturacak ve düzenleyecek olanlar, aydınlanmış ve bilinçli varlıklardır.

Bilgi ve aşk’ın yasalarına göre, dünyamızda zengin ve yoksulların yardımlaşacağı, bilgi ve cahillerin eşit olacağı, genel, yeni bir kardeşlik doğacaktır: Bu yepyeni bir kültür olacak ve sevgi şimdi bizi bu kültüre katılmaya çağırıyor. Onu dinlemeye, onun için çalışmaya hazır mısınız?

Çağımızın büyük acıları ve düzen bozuklukları, tıpkı büyük bir kültürün doğum sancıları gibidir. Bu patırtının ve kargaşanın ortasında kişide evrensel sevgi fikri doğacaktır. Güçlük kaynaklar, insanların kalplerinden akacaktır. İlerlemenin yasaları böyle haber veriliyor. Kişinin bilinci, belli bir gelişme düzeyine geldiğinde, sevgiye çevrilecektir.

Bu sevgi enerjisinin galip geleceği, daha iyi bir dünya umuduyla…

“Ben Enerjiyim!.” adlı kitaptan alıntıdır.

Ben Enerjiyim!.

Chislaine D. Martel

Çeviren. Arzu Ünel

Arıon Yayınevi, İstanbul, Kasım 1995

SIFIR SINIR TEMEL İLKELER

2009-07-28T06:57:00.000-07:00

1.Ne olduğuna dair iç bir fikriniz yok.

İçinizde ve etrafınızda olan her şeyin, bilinçli ya da bilinçsz, farkında olmanıza imkan yoktur.Bedniniz ve aklınız şu anda çalışmaktadır ve bunun farkında değildir.Ve havada, radyo dalgalarından düşünce formlarına kadar görünmeyen sayısız sinyal bulunmaktadır ve sizler bunların hiç birini bilinçli olarak algılamazsınız. Gerçeği söylemek gerekirse, tam şu anda kendi gerçeğinizi yartmaktasınız ama bu olay bilinçli bilginiz ya da kontrolünüzün dışında, bilinçsizce olmaktadır. Bu nedenle istediğiniz kadar olumlu düşünün gene de yaralanırsınız. Yaratıcı olan bilinçli zihniniz değildir.

2. Her şeyi kontrolünüz altında tutamazsınız

Elbetteki olan her şeyden haberiniz olmadığı için, onları kontrol edemezsiniz. Dünyaya emredebileceğinizi düşünmek egosal bir hatadır. Şu anda dünyada neler olduğunun çoğunu egonuz göremediğine göre, sizin için en iyisine egonuzun karar vermesine izin vermek hiç de bilgece olmaz. Seçim sizin elinizde, ama kontrol değil. Ne deneyimlemeyi tercih edeceğinize karar vermek için bilinçli zihninizi kullanabilirsiniz, ama onu ifade edip edemeyeceğinizi ya da bunu nasıl ve ne zaman yapacağınızı kendi haline bırakmalısınız. Teslimiyet anahtardır.

3. Yolunuza her ne çıkarsa onu iyileştirebilirsiniz.

Yaşamınızda önünüze çıkan her şey, oraya nasıl geldiğine bakmaksızın, iyileştirmek içindir, çünkü şu anda sizin radarınızdadır. Buradaki varsayım, eğer onu hissedebiliyorsanız, onu iyileştirebilirsiniz de. Eğer onu bir başkasında görebiliyorsanız ve bu sizi rahatsız ediyorsa, o zaman iyileştirmek için oradadır demektir. Ya da Oprah'ın bir keresinde söylemiş olduu gibi, "Eğer onu farkedebiliorsanız, ona sahpsinizdir." Onun neden hayatınızda olduğuna ya da oraya nasıl geldiğine dair hiçbir fikriniz olmayabilir, ama artık farkında olduğunuza göre, onu serbest bırakabilirsinz. Karşılaştığınız şeyleri ne kadar iyileştirirseniz, tercih ettiklerinizi ifade etmede o kadar net olursunuz, zira başka şeyleri kullanmak için gereken enerjiyi serbest bırakmış olursunuz.

4. Tüm deneyimlerinizden %100 sorumlusunuz.

Hayatınızda başınıza gelenler sizin suçunuz değildir, ama sizin sorumluluğunuzdadır. Kişisel sorumluluk kavramı söylediğiniz, yaptığınız ya da düşündüğünüzün ötesindedir. Hayatınızda yer alan diğer herkesin dediklerini, yaptıklarını ve düşündüklerini de içerir. Yaşamınıza meydana gelen her şeyin sorumluluğunu tamamen alırsanız, o zaman herhangi bir kişi bir sorunu su yüzüne çıkardığında, o sizin de sorununuz olur. Bu üçüncü ilkeye bağlanır, yani yolunuza çıkan her şeyi iyileştirebilirsiniz. Kısacası, şu anki gerçeğiniz için hiç kimseyi ya da hiçbir şeyi suçlayamazsınız. Tüm yapabileceğiniz onun sorumluluğunu almak, yani onu kabul etmek, ona sahip çıkmak ve onu sevmektir. Karşılaştığınız şeyleri ne kadar çok iyileştirirseniz kaynak ile o kadar uyumlu olursunuz.

5. Sıfır limite iletiniz "seni seviyorum" cümlesini söylemektir.

Sizi her şeyin ötesindeki huzura, iyieştirmeden ifade etmeye götürecek bilet sadece "seni seviyorum" cümlesidir. Bu cümleyi Tanrı'ya söylemek içinizdeki her şeyi temizler ve böylece şu anın mucizesini yaşayabilirsiniz: sıfır limiti. Amaç her şeyi sevmek. Fazla kiloyu, bağımlılığı, sorunlu çocuğu ya da komuyu, eşi sevin; hepsini sevin. Sevgi sıkışıp kalmış enerjiyi değiştirir ve serbest bırakır. "Seni seviyorum" demek Tanrıy deneyimleme dileğinizin gerçekleşmesidir.

6. İlham niyetten daha önemlidir.

Niyet zihnin oyuncağıdır;esinlenme Tanrı'dan bir bildirimdir. Bir an gelir, yalvarmak ve beklemek yerine teslim eder ve dinlemeye başlarsınız. Niyet egonun sınırlı görüşünü temel alarak hayatı kontrol etmeye çalışmaktır; esinlenme ise Tanrı'dan gelen mesajı almak ve buna göre hareket etmektir. Niyetler işe yarar ve sonuç verir; esinlenme ise işe yarar ve mucizeler getirir. Hangisini tercih edersiniz?

Alıntı:
Zero Limit - Joe Vitale, Dr.Ihaleakala Hew Len

iki sey ulasmaya degerdir

2009-07-23T01:41:00.000-07:00

Hepimiz hayatımızın belli dönemlerinde, bazı sıkıntılarla yüzyüze geliyoruz... Bu sıkıntılarla savaşmaya çalışırken de, dertlerimizin çözümüne odaklanmak yerine onlara sebep olanları suçlamakla yetiniyoruz... Oysa ki, hayatta başımıza gelen her olay, yaşadığımız her sıkıntı aslında "kendimizin" bir ürünü... Yani yaşadığımız her acı tecrübenin müsebbibi yine kendimiziz... Neden mi?

Belki bakış açımızdan, belki yanlış kararlarımızdan, belki iman eksikliğimizden, belki de yanlış tavırlarımızdan kaynaklanıyor her bir acı... Ama şunu da bilmeliyiz ki; hayatımıza sokmak istemediğimiz hiç bir sıkıntı ve keder bizden izinsiz yaşam kapımızdan giremez. Çünkü o olayları "sıkıntı" olarak adlandıran da bizleriz...

Aşağıdaki yazı belki hayatınızdaki dertleri, daha da önemlisi bu dertlere karşı olan bakış açınızı bir nebzede olsa hafifletip, hayata çok farklı bakmanıza neden olabilir... Çünkü göreceksiniz ki hayat sandığınız kadar karışık değil... Ve hayatta her şeyin sebebi, aslında iki şeydir !!!...

HERŞEYE SEBEP OLAN "İKİ ŞEY" !

İnsanı iki şey öldürürmüş:
1- Sevmediği insanın silahından gelen mermi
2- Sevdiği insandan gelmeyen ilgi

İki şey "Kalitesiz insan" 'ın özelliğidir:
1-Şikayetçilik
2-Dedikodu

İki şey çözümsüz görünen problemleri bile çözer:
1- Bakış açısını değiştirmek
2-Karşısındakinin yerine kendini koyabilmek

İki şey yanlış yapmanı engeller:
1-Şahıs ve olayları akıl ve kalp süzgecinden geçirmek
2-Hak yememek

İki şey kişiyi gözden düşürür:
1-Demagoji (laf kalabalığı)
2-Kendini ağıra satmak (övmek, vazgeçilmez göstermek)

İki şey insanı “Nitelikli İnsan” yapar:
1-İradeye hakim olmak
2-Uyumlu olmak

İki şey “Ekstra Değer” katar:
1-Hitabet ve diksiyon eğitimi almak
2-Anlayarak hızlı okumayı öğrenmek

İki şey geri bırakır:
1-Kararsızlık
2-Cesaretsizlik

İki şey kaşif yapar:
1-Nitelikli çevre
2-Biraz delilik

İki şey ömür boyu boşa kürek çekmemeni sağlar:
1-Baskın yeteneği bulmak
2-Sevdiğin işi yapmak

İki şey başarının sırrıdır:
1-Ustalardan ustalığı öğrenmek
2-Kendini güncellemek

İki şey başarıyı mutlulukla beraber yakalamanın sırrıdır:
1-Niyetin saf olması
2-Ruhsal farkındalık

İki şey milyonlarca insandan ayırır:
1-Sorunun değil, çözümün parçası olmak
2-Hayata ve her şeye yeni (özgün,orijinal,farklı) bakış açısıyla yaklaşabilmek.

İki şey gelişmeyi engeller:
1-Aşırılık (mübalağa,abartı,ifrat,tefrit)
2-Felakete odaklanmış olmak

İki şey çözüm getirir:
1-Tebessüm (gülümseme)
2-Sükut (susmak)

İki şeyin değeri kaybedilince anlaşılır:
1-Anne
2-Baba

İki şey geri alınmaz:
1-Geçen zaman
2-Söylenen söz

İki şey gerçek sondur:
1-Cennet
2-Cehennem

İki şey ulaşmaya değerdir:
1-Sevgi
2-Bilgi

İki şey özgürlüktür:
Vatan ve Bayrak

İki şey “hayatta önemli olan her şey” içindir:
1-Nefes alabilmek
2-Nefes verebilmek

Sevgi ile aşk

2009-07-03T13:57:00.000-07:00

Sevgi ile aşk arasındaki fark hâkimiyet derecesiyle ölçülür.

İnsan, gönlündeki hâle hâkim olabiliyorsa buna sevgi denir.

Ama gönlündeki hâl insana hâkim ise onun adı aşk olur.

Sevgide irade vardır ama aşkta irade elden gider.alıntı

Kelebekler ağlamazmış...

2009-07-03T13:53:00.000-07:00

Kelebekler ağlamazmış...
Öyle derdi anneannem,
Ağlıyor yavrum onlarda ağlıyor..!
İpekten kadife elbisesi içinde, Gözyaşları akar yüreğine.
Feryat edemezler, Sesleri çıkmaz,
Hep güzel hep uysal, Olmak zorundalar...
Hep gülümsemek zorundalar,
Ama ağlarlar kimse görmez.
Kısacık ömürlerinde, Hep başkaları için yaşarlar,
İpek eğirirler ödülü can vermektir,
Güzel olurlar bedeli candır vitrinlere konurlar.
Hep güzel diye hayranız, Mutlu sanırız..
Ya birde dile gelip anlatabilse,
Ya birde sesi çıksa da, Feryadını duyurabilse,
Kime şikayet etsin..!
Çeker çilesini sessizce,
Kelebeklerde ağlar yavrum, Kelebeklerde..! !

(Nurten Kederoğlu)

Yüreğinizi ısıtacak bir dostluk gülünüz olsun.....

2009-07-03T13:46:00.000-07:00

".Bir gün evinizden çıkıp bir gül bahçesine girin, dokunun ellerinizle bir güle. Ama koparmayın sakın, yalnızca dokunun ve okşayın . Sevin, sadece sevin ve sevgisini tutup koyun gönlünüze.

Dalında duran bir gülün nasıl buram buram hasret, aşk en önemlisi de dostluk koktuğunu göreceksiniz.
Güllerin üzerindeki çiy damlalarına bakın! sevinç ve hasret gözyaşlarıdır onlar, dostluk gözyaşlarıdır. Sevdiği için dökülmüştür, dostu için. Sevgiyle okşadığınızda bakın nasıl özlemle yanar elleriniz, yüreğiniz nasıl da aşkla çarpar, sevgiyle tutuşur. Onu koparmaya varmaz eliniz. Kalbiniz titrer.
Dokunun bir güle, koparmayın; sadece dokunun. Ne kadar katı olursanız olun, katı yüreğinizin nasıl yumuşadığını göreceksiniz. Sevginin, dostluğun sıcaklığı kalbinize nasıl dolduğunu hissedeceksiniz.
Ve o an başınızı kaldırıp uçsuz, bucaksız gökyüzüne bakın, göğün mavisindeki ferahlığa. O an belki, sevdalı bir kuş gelip konacak saçlarınıza, ürpererek ve ürkerek gözlerinize bakacak. Avuçlarınızın içine alıp kalp atışlarını dinleyin. Salın sonra gökyüzündeki özgürlüğe ve derin bir nefes alın. Havada özgürce kanat çırpınışının güzelliğini doldurun içinize. Dostluğun, vefanın, sevginin, özgürlüğün eşsiz güzelliğini yaşayın.

"Gül verenin elinde gül kokusu kalır" der bir Çin atasözü. Bende gül koklayanın yüreğinde gül kokusu kalır diyorum. Bir gül ancak bir dostun elinden verilince, iç bayıltıcı güzelliğini algılar ve anlarız. Buram buram kokladığımızda dostluğun ağırlığını hissederiz.
Vefalı bir dostumuzu kaybettiğimizde yada ondan ayrıldığımızda nasıl da sancır yüreğimiz, gecelerce uykusuz kalır gözyaşı dökeriz. Sevgimizin, dostluğumuzun ölçüsünü ancak o zaman anlarız, ama ne yazık ki, bazen iş işten geçmiş olur. Çünkü geç kalmışızdır.
Bilir misiniz? nice köklü dostluklar, ayrılık tokatını beklermiş, anlaşılmak için?. İnsan bazen dostluğun önemini, değerini ve bir dostunu ne kadar çok sevdiğini ancak iş işten geçince anlar.
Balıklar engin denizde suyun kıymetini ancak ondan uzak kalınca farkına varır ab-ı hayatın ne olduğunun.

Dostluklar öylesine güzel, öylesine derin, anlamlı, incelikli, içtenlikli ki; bir güneş kadar sıcak, toprak gibi vefalı, su gibi temizdir.
Vefanın, dilin, duygunun, yüreğin el ele, yüz yüze, iç içe girdiği, gönül gönüle birleştiği, bir gül bahçesinin güneşlenmesidir dostluk. Fırtınalarda, boranda yüreğimizin ısınmasıdır. İşte o nedenle, her şeye rağmen sizinde bir dostluk gülünüz olsun yüreğinizde...
Siz de bir güle dokunun ve sadece koklayın göreceksiniz ki, dostluklar ne kadar önemli ve değerlidir.

Dostluk öyle bir şey ki, hep tazelenmek ister. Hatırlanmak ister. Dost olun sizde, şu üç beş günlük ömrünüzde kimseye kötülük etmeyi düşünmeyin. Size kötülük etseler bile. Vicdanı rahat, yüreği temiz olun. Dostluğun aydınlığını, sıcaklığını ve lezzetini tadın. İliklerinize dek hissederek yaşayın.
Yeri geldiğinde sararıp solun, düşen bir kuru yaprak olun, ama asla soldurmayın, sarartmayın dostluk gülünüzü...
Unutmayın, hayata hiçbir şeyiniz olmasa dahi, yüreğinizi ısıtacak hep bir dostluk gülünüz olsun...
"y.bilinmiyor"

GÜL BAHCESİ

2009-06-26T10:01:00.000-07:00

Bir gezginin yolu günün birinde bir bahçeye düsmüs. O bahçede yalniz

gül yetisirmis. Birbirinden narin ve zarif güller. O güller kadar zarif
ve latif bir hatun kapi onünde duruyormus. GEZGIN hatuna hayranlik ve
saygi ile yaklasip kendisini takdim etmis. Ve hatundan adini
bagislamasini istemis.
HATUN: Bana SEVGI derler.
GEZGIN: Sevgi hatun burada yalniz mi oturuyorsunuz?
SEVGI: Hayir esimle beraber oturuyoruz. Ona iLIM derler. Su anda
bahçede çalisiyor. Bikmaz yorulmaz bir kisidir, benden bile bikmadi:)
GEZGIN: Bahçeyi dolasmama izin var mi?
SEVGI: Hay hay...lütfen ayakkabilarinizi çikarin da SAYGI dedigimiz su
mesleri giyiniz. Onlar öylece konusurken ilim çikagelmis. Bahçeyi
birlikte dolasmaya baslamislar.
SEVGI önde ILIM ve GEZGIN arkada yürüyorlarmis. Her gülün bir adi
varmis.
MUTLULUK, HOSGÖRÜ, SABIR, KANAAT, Adalet, IRADE, SEFKAT,
MERHAMET, AKIL, HIKMET, KUDRET, SAMIMIYET, TEVAZU, FAZILET VE........
Bu kadar çesitte ve bu kadar yogunlukta güzellik bu kadar bakim ve
özen, böylesine bir düzen karsisinda heyecanlanan ve hayrete düsen gezgin
bahçivan ILIM efendiye sormus:
GEZGIN: Siz hangi gülün hangi isimde oldugunu bazen karistiriyor
musunuz?
ILIM: Bazen sasirdigim oluyorsa da, SEVGI hemen yardimima kosuyor, bana
dogru ismi hatirlatiyor.
GEZGIN: Güllerin erip eristigi bu topragin bir özelligi var mi?
iLIM: Özelligi olup olmadigini bilmiyorum.
Bu topragi bize VEFA adinda bir dostumuz getirir.
VEFA dostumuzun dedigine göre, örnegin; MERHAMETLI bir insan görünce,
ondan olusan topragi bize getirir, biz de onu MERHAMET gülünün altina
serpiveririz veya SEFKATLI bir insan görünce ondan olusan topragi bize
getirir, biz de o topragi SEFKAT gülünün altina sereriz ve bu böyle
devam edip gider.
GEZGIN: Güllere asi yapiliyor mu?
ILIM: Elbette, HAYAL gülüne GERÇEK'i asiladik; ÜMIT gülü olustu.
IMAN gülüne HIZMET'i asiladik; TESLIMIYET gülü olustu.
HIKMET gülüne AKIL 'i asiladik; IRADE gülü olustu.
Bu asilari sürekli yapmak zorundayiz.
Örnegin; o muhtesem ADALET gülüne KUDRET gülünü asilamazsak,
ADALET hemen sararip soluyor. Aciz kaliyor. KUDRET gülüne ADALET'I
asilamazsak,
KUDRET gülünün topraginda ZULÜM böcekleri üreyiveriyor.
GEZGIN: Bu asilari siz mi yapiyorsunuz?
ILIM: Çelikleri ben hazirliyorum, ama asiyi koyup kovusturan esim
SEVGIdir.
O ILHAM kalemini eline alir, asilanacak varligin AKIL perdesini yumusak
yumuasak aralar, böylece o varligin gönlüne ulasir, oraya asi çeligini
bir güzel yerlestirir. Sonra da olusan bütün kader sicimi ile tatli
tatli sarar. Bütün bu isleri, bu asamalari her seferinde ayni zevk ve
heyecan içinde seyrederim. Sanki o anda Allah yanimizdaymis gibi...
GEZGIN: Tercih ettiginiz güller var mi?
ILIM: Aslinda yok. Fakat esim SEVGI; HOSGÖRÜ için 'o benim bes
duyumdur.' der.
SAMIMIYET için, 'o benim AhlakIMDIR' der.
TEVAZU için, 'o benim EDEBIM dir' der, ama ÜMIT'e fazlaca düskün
galiba...
Zira ÜMIT için 'o benim kanimdir' der durur...
Bir kaç Gün sonra gezgin bir kasabaya varmis. Bir kahvehaneye girmis.
Burasi oldukça tenha imis. Kuytu bir kösede bir kisi oturuyor ve çay
içiyormus. Gezgin bu zata yaklasmis, yanina oturmus, kendisini takdim
etmis, adini bagislamasini dilemis....
O zat demis ki: ADEM: Bana ADEM derler.
Gezgin basindan geçenleri; gül bahçesini, iki soylu bahçivani,
konusmalari anlatmis. Adem dinlemis.
Sonunda demis ki: O bahçeye INSANLIGIN OLGUNLUK BAHÇESI derler,
insanligin kemal bahcesi de derler...

(Bana gore de adi HUZUR ebedii saddet bahcesi...)

Rabbim cumle iman edenlere nasip etsin insallah

Bilgiyi eyleme dönüştürebilmek

2009-06-26T03:20:00.000-07:00

BAŞARIDAKİ en ince sırrın nerede saklı olduğunu bilir misiniz? Küçük bir grup insanı diğer insan kitlelerinden ayıran ve aralarda uçurumlar oluşturan sır nerede gizlidir? Zekâda mı? Zenginlikte mi? Destekleyici ve teşvik edici çevrede mi? Soylu bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelmekte mi?

Hayatımızın akışı, bize bizi çok değerli kılabilecek bilgiler öğretir. Bize heyecanla anlatılan başarı sırlarının pek çoğunu önceden bildiğimizi görürüz. Bazen insanlara anlatmaya çırpınırken, boşuna konuştuğunuz düşüncesine kapılabilirsiniz. Çünkü ne anlatsanız, biliyorlardır. Sorun nerede o zaman? Çok şey biliyorsak, hayatlarımız neden değişmiyor?

Peygamberin(asm) bildirdiğine göre, öldükten sonra insanların en çok pişmanlık duyacak olanları; dünyada iken ilimlerini hayatlarına aktarmayanlardır. Bildiği halde ilmini yaşamayanın hâli çok acıklıdır gerçekten: Evinizde bir ülkeyi satın alacak değerde hazine saklıydı ve siz onu demirciler dükkanında hurda fiyatında sattınız. Olağanüstü bir hazineyi yok fiyatına sattığınızı sonradan öğrenmek size esef vermez miydi?

Başarı yollarını ararken kendimizi duvarlara çarparak yıllarımızı tüketiyoruz. Sırlar bir yerlerde gizlenmiyor. Aksine, çocukluğumuzdan bu yana bulutların arasından süzülen ışıklar gibi gözlerimize ve kalplerimize saçılıyor. Aslında hayatta en büyük başarı; hatta başarının tek başına kendisi; insanın öğrendiğiyle amel edebilmesidir.

Zenginlik israf etmemekte gizliyse; zenginlik, iktisadı başarmaktır. Sağlık sigarayı bırakmakta saklıysa, hafıza sabah erken uyanmakta gizli ise; başarı sigarayı bırakmakta ve erken uyanmakta aranmalıdır.

Bildiğini hayatına aktarmayanın yüzleşeceği tehlikeler, bilmeyenlerden kat kat fazladır. Cahil, öğrenebilir. Bilmeyenin öğrenme ve uygulama fırsatı her zaman açıktır. Ama bilenler bildiklerini uygulama savaşı vermediklerinde, ilimlerini taktir etmemiş, şükrünü eda etmemiş olurlar. Matematik öğrenen çocuk bakkaldan alışveriş yaparken, ödeyeceğini ayrıca hesaplamıyorsa, öğrendiği matematiği taktir etmiyordur. Güler yüzün hayrını idrak ettiğimiz andan itibaren yüz hatlarımız değişmemişse, tebessümün şükrünü yerine getirmiyoruzdur.

Sonuçta, Kaderin Şefkâtli Sahibi de, bildiklerini sanarak nankörleşenlere tokatlar savurur: Çünkü ilim izzetlidir. Kendilerine sunulan izzete şükretmeyenler, ilim sahibi olmayı hak edemezler. Şükredemeyenlerin gözleri “ülfet perdesiyle” kapatılır; o gözler bulutların arasından saçılan bilgi ışıklarını göremez olurlar.

Sonra onlar herkesle birlikte ilim okyanusunda yürütülürler, ama farkında değildirler. Sonra da kalplerine “ben biliyorum” adını taşıyan kapkara bir gurur perdesi örtülür. Cehaletleri arttıkça, kendilerini âlim sanan zavallılara dönüştürülürler. Gururları başkalarından öğrenmelerini engeller. Âlimler onlara öğretmekten kaçınır. Melekler kalplerine ilhamı kesip onları terk ederler.

Sorunumuzun farkında mıyız? Çırpınırcasına öğrenmeye çalışıyoruz. Bir kurstan veya konferanstan ötekine koşuyoruz. Övülen bir kitap duyduğumuzda fedakârlık yapıp hemen satın alıyoruz. Değerli bir bilgiyi hayranlıkla dinliyoruz ve kavramaya çalışıyoruz. Peki, öğrenme yolunda gösterdiğimiz çırpınışın hiç olmazsa onda birini, öğrendiğimizi uygulayabilmek için gösteriyor muyuz? Üniversite sonuna kadar uzanan öğrenim süreci bize sadece bilgiyi “öğretiyor.” 20 yılı aşkın süre boyunca binlerce günümüzü sadece hocalarımızı dinlemekle ve anlattıklarını not etmekle geçirdik. Peki, derslerin hemen ardından hayat okyanusuna döndüğümüzde öğrendiklerimizle neler yapabileceğimizi de sorguladık mı?

Başarının sırlarını bilenlerin belki de milyonlarca olduğunu görebilirsiniz. Hayatta devrim yapabilecek bilgileri içeren kitapları yüz binlerce insan okuyor. Ama o insanlardan sadece birkaçının yıldızı parlayabiliyor. Sadece birkaçının ruhunda depremler yaşandığını görüyorsunuz. Sadece birkaç kişi aşkını kaybetmiş Mecnun gibi dağlara savuruyor varlığını... Az insan gecenin yıldızlarını gözyaşlarıyla özlüyor. Az insan televizyondan vazgeçebiliyor. Az insan sabah uykusunu parçalayarak yatağından fırlayabiliyor. Bir avuç insan Evrenin Sahibine kavuşma arzusuyla uzaya uzanmak isteyen ruhunu ateşleyebiliyor. Çünkü öğrendiklerini uygulama savaşı veren insanlar çok az.

O zaman çaresiz miyiz? Hayır! Bu küçük yazının içeriğine gelin birkaç öneriyi sığdıralım:

• Bilgi, “bilmiyorum ve öğrenmek istiyorum” diyen kalplerin yanında huzur bulur. Sizi sevmeyenlerin huzurunda hoşnutluk duymazdınız. İlme aşık olmanın yollarını aramanızı öneriyorum. İlme kavuşmak için tüneller kazmaya, sürünerek de olsa Çin’e gitmeye, gerekiyorsa horlanmaya ve aç kalmaya hazır olmalısınız.

• Bilgi kapısını açan şifre “şükür duygusunda” gizlidir. Size öğreterek öneminizi artırdığını her hatırladığınızda Evrenin Sahibine sevinçle ve minnetle şükrediyor musunuz? Şükür, sevincinizi; sevinç, zihinsel sağlığınızı; zihinsel sağlık, öğrenme becerinizi; öğrenme beceriniz de yeniden sevincinizi artıracaktır. Hafızanızı bir yoklar mısınız? Size öğrettiklerinden dolayı bugün Yaratıcımıza kaç kez teşekkür etmiştiniz? Şükretmedikleri halde yine de bugün kendilerine bir şeyler öğretilenler, biriken borçlarını nasıl ödeyeceklerini sanıyorlar?

• Bildiğimiz kadar değil; bildiklerimizi yaşadığınız kadar değerli olduğumuzu idrak etmeliyiz. Yaratıcımız bizi bilgilerimizle değil, yaşantımızla değerlendirecektir. Zira O bizim mallarımıza ve suretlerimize değil, amellerimize ve kalplerimize bakıyor. Bilgilerimiz, mallarımız ve suretlerimiz cinsindendir; ama niyetlerimiz ve yapmaya çabaladıklarımız, gerçek değerimizi oluşturacaktır. Son nefesinize kadar öğrenmek; ama, herhangi bir bildiğinizi yaşamaya fırsat bulamadan ölüp gitmek ister miydiniz? Öğrenme çabası da bir eylemdir elbette; ama onu yaşantıya aktarmakla ona ruh katarsınız. Elektriğiniz yoksa buzdolabınız ne işe yarar?

• Yeteneklerimiz bildiklerimizle değil, uygulamalarımızla gelişir. Zaten hayatımızdaki gerçek başarılarımız diplomalarımıza değil; becerilerimize dayanır. Bize aldığımız eğitimlere göre değil, işyerimize sağladığımız katkıya göre ücret verirler. Sosyal hayatta bize duyulan saygının temelinde bildiklerimiz değil, yapabildiklerimiz yatar. İnsanları bildikleriyle değil, yaptıklarıyla hatırlarsınız. Eser üretenler çok bilenler değil, az da bilseler, bildiklerini yaşayanlardır.

• Az da bilse, bildiğini yaşayan, çok bildiği halde bildiğini yaşamayandan daha başarılı olacaktır. Gazetelerde çarpıcı bir istatistik okumuştum: İnsanlara ekmek kapısı olan işyerlerinin sahipleri, genellikle resmî yüksek eğitim süreçlerinden geçememişler. Patronların çoğu ilkokul mezunu. Üniversiteleri bitirenler ise çoğunlukla bu çalışkan patronların kurduğu fabrikalarda iş arıyorlar. Çünkü, öğrenciler üniversiteye kadar uzanan süreçte öğrendiklerini uygulamanın önemini yeterince kavrayamamış oluyorlar. İz ve eser üretenler ise hayata tam da uygulamanın içerisinde başlıyorlar. Küçük bir bilgi kırıntısı edindiklerinde, ertesi sabah ilk yaptıkları iş, onu uygulamak oluyor.

• Zihinsel bir sorgulamayı alışkanlık hâline getirmeliyiz: “Bu bilgi gerçek hayatta nasıl işime yarayabilir? Onu şimdi ve bundan sonra nasıl uygulayabilirim?” Bu sorgulamayı yaptıkça alışkanlığa dönüşecek ve gün gelecek, yaşama biçimimizin de değiştiğini göreceğiz. Eğer işinize yaramayacak bir bilgi öğrenmişseniz derhal atın gitsin.

• Öğrendiğiniz her yeni bilgiyi sorgulayın: “Bunu nasıl uygulayabilirim? Gerçek hayatta nerede kullanabilirim?” Fırsatını bulur bulmaz da mutlaka kullanın. Eğer kullanamayacağınız bir bilgi öğrenmişseniz, kültürsüz kalmanız pahasına da olsa acımayın, unutun.

• O zaman ne olur? O zaman, gelecekteki yıllarınızda dehanız gelişir. O zaman, geçen her gün, ruhunuzun sevgi ve sevinç okyanusunun kilometrelerce ötesine daldığını fark edersiniz. O zaman, siz Evrenin Sahibinin evrende en çok önemsediği, özenle koruduğu ve meleklerine taktirle yâd ettiği izzetli ve sevgili bir temsilcisi oluverirsiniz. O zaman, size bakan, varlığınızda Yaratıcınızın imzasını okur. O zaman, siz evrenin en değerli meyvelerinden birine dönüştürülürsünüz. Bunları istemez miydiniz?

mbozdag@yetenek.com

(Bu yazı Dost FM’de yayınlanan “Kişisel Değişim” başlıklı konuşma serisinden geliştirilmiştir.)

Muhammed Bozdağ

VARLIKTA SEVGİ YANSIMALARI

2009-06-26T02:38:00.000-07:00

KAİNATIN her tarafında 'aşk-ı kimyevî' tabir edilen bir cazibe, bir çekim kanununun varlığı, varlık hamurunda pek cazibeli bir sevgi mayasının göstergesidir. Kozmik hamuru aşk mayasıyla yoğurmak, Yaratıcının seven, sevilen ve sevgiye değer veren bir varlık olduğunun kanıtıdır. Çünkü, sevmeyen, sevilmeyen, sevgiden habersiz birinin inşa ettiği evrenin temel harcı olarak sevgi olgusunu kullanması düşünülemez.

SEVGİNİN GERÇEK KAYNAĞI

Kâinatta mevcut sevginin gerçek kaynağı, onu var eden Yaratıcının kendisidir. Her sanat üslubu, onu yapan sanatkârın şahsiyetinin bir nevi tezahürüdür. Hem seven hem sevilen anlamına gelen 'Vedûd' ismi, bu sevginin kaynağıdır. Aşk ayağıyla seyr-u sulûk eden evliyanın, özellikle bu ismi zikirlerine vird edinmelerinin hikmeti de budur.

Şüphesiz bir sanatın sevilmesi için, onun sevilmeye layık donanımlara sahip olması gerekir. Bu ise, ancak her şeyde hakikî hikmeti gözeten 'Hakîm' isminin devreye girmesiyle mümkündür.

Ayrıca o hikmetli sanatın hep güzel olarak yoluna devam etmesi için, onunla yakından ilgilenen, merhametle kucaklayan, sonsuz şefkat sahibi 'Rahîm' bir Rabb’a ihtiyaç vardır. İşte kâinatın muktedir hükümdarı olan yüce Yaratıcının, 'Vedûd' 'Hakîm' ve 'Rahîm' ismi, onu kucakladığı içindir ki, kâinat bu kadar sevimli bir sanat tablosu olarak varlık sahnesinde yer alabilmiştir.

Bediüzzaman’ın da ifade ettiği gibi, Allah’ın en büyük isimlerinden olan Rahîm, Hakîm ve Vedûd isimlerinin—kâinat çapında—birer yansıması olan şefkat dolu eğitim ve terbiye sisteminde, büyük maslahat ve menfaatleri hedefleyen tedbirler, her tarafta izleri görülen ciddi bir ilgi ve güçlü bir sevginin pırıltılarını saçan yardımlar, ikramlar, ihsanlar ve lütuflar söz konusudur (krş. Mektubat, 284).

Demek ki, Cenâb-ı Hakkın rahmeti gibi, muhabbeti dahi bütün kâinatı ihata etmiş, kuşatmıştır. (Mektubat, 304-305)

SEVGİYİ SEVGİLİ KILAN UNSURLAR

Sevgi olgusunu sevimli kılan unsurların başında kemal ve cemal gelir. Çünkü mükemmellik ve güzellik—kusursuz olduklarından—fıtrî birer cazibe merkezidir. Mıknatıs gibi şuurlu varlıkların aklını çeker, gönlünü cezbeder.

Bilindiği üzere, Zât-ı Vâcibü'l Vücudun hadsiz cemal ve kemâli vardır. Çünkü, kâinat çapında parıltıları görülen cemal ve kemâlin bütün envâı, Onun cemal ve kemâlinin emâreleri, işaretleri, âyetleri ve belgeleridir. İşte, her cemal ve kemal sahibi bilbedâhe cemal ve kemâlini sevdiği gibi, Zât-ı Zülcelâl dahi kemal ve cemâlini pek çok sever. Hem kendine lâyık bir muhabbetle sever. Hem kemal ve cemâlinin birer unvanı olan esmâsını/güzel isimlerini dahi sever. Madem esmâsını sever; elbette esmâsının cemâlini gösteren san'atını da sever.

Öyleyse, cemal ve kemâlinin aynası ve harikalar harikası maharetinin birer yansıması olan sanatlı yaratıklarını dahi sever. Madem cemal ve kemâlini gösteren aynaları sever; elbette güzel isimlerinin cemal ve kemâline işaret eden mahlûkatının güzelliklerini de sever...

Bu beş nevi muhabbete, Kur'ân-ı Hakîm, âyetleriyle işaret ediyor. Yeri gelince şunu da belirtelim ki, yaratıklar içinde en mükerrem, yaratıcısını candan seven ve onun tarafından sevilen insan nevidir. Özellikle o hadsiz mahbuplar/sevgililer içindeki mezkûr beş veçhinin her bir veçhinde en yüksek makam, Muhammed-i Arabî Aleyhissalâtü Vesselâma mahsustur ki, 'Habîbullah' unvanı ona verilmiştir (krş. Mektubat, 304-305).

GERÇEK SEVGİNİN ÖLÇÜSÜ

Sevginin zayıf veya güçlü olması, sevdalı olduğunu iddia edenin samimiyeti ile doğru orantılıdır. Gerçek sevginin ölçüsü, onun barındırdığı dinamik enerji, pozitif sinerji ve potansiyel gücüdür.

Hakikî sevgi, Hak ismine dayandığı, hak ve hakkaniyet din olan İslam’la yansıtıldığı için, 'İslam/hak daima üstündür, alt edilemez' (Buharî, cenaiz, 79) mealindeki hadis-i şerifin işaret ettiği güçlü bir konuma sahiptir. Sarp dağların engel olamadığı Ferhatların aslanlar gibi yürüyüşü, vahşi kurak çöllerin acımasız tavrı karşısında hiç istifini bozmayan Mecnunların bu akıl almaz duruşu, ancak bir aşkın gücü ile izah edilebilir.

Kur’an-ı Hakîmin ifadelerinden, Züleyhâ’nın nefsânî/mecazî aşkı ile, Hz. Yusuf’un Rabbânî/hakikî olan aşkının farkını anlamak mümkündür:

'Yusuf’un aşkı, bağrını yakmış'(Yusuf, 12/30) kadın olarak ün yapmış Züleyhâ’nın nefsânî aşkının zayıflığı; 'İkisi de kapıya doğru koştular. Kadın Yusuf’un gömleğini arkadan (çekerek) yırttı. Kapıda kadının kocası ile karşılaştılar. Kadın, kocasına dedi ki: ‘Senin ailene kötülük etmek isteyenin cezası, zindana atılmak veya can yakıcı bir azaptan başka ne olabilir?Ò (12/25) mealindeki cümleden anlaşılabilir. Bir anda,—ilân-ı aşk ettiği—sevgilisinin aleyhine dönmesi, aşkının nefsânî ve zayıf olduğunun göstergesidir.

Buna mukabil, Hz. Yusuf’un Rabbânî olan aşkının gücünü; 'Rabbim! Bana dünyada saltanat verdin, özel bir ilim ve bilgiyi lütfederek olayların arka planlarıyla ilgili isabetli yorumlar öğrettin. Ey göklerin ve yerin yaratıcısı! Dünyada da ahirette de benim dostum sensin, ne olur, artık Müslüman olarak canımı al ve Salih kimselerin arasına kat!' (12/101) mealindeki ifadesinde bulabiliriz.

SEVGİNİN YAN ETKİLERİ

İnsanoğlu geçici de olsa, dikkat ettiği bir konu/bir nesne hakkında duygularını yoğunlaştırmaya başlar. Duyguların yoğunlaştığı konu etrafında bir benimseme temayülü ortaya çıkar. Bu temayülün bahis mevzuu olduğu konuya tekrar, tekrar bakma meyli doğar. Bu mükerrer bakıştan bir ünsiyet, bir ülfet, bir yakınlık hissi meydana gelir. Yakınlık hissinden bir tanışıklık ve alışkanlık husule gelir. Bu alışkınlıktan şiddetli/güçlü bir meyil, bundan da sevgi doğar.

Böylece şiddetli temayülden sevgi, şiddetli sevgiden aşk ortaya çıkar. Aşk ise, özelliği itibariyle, korumacıdır, maşukuna toz kondurmaz; tekelcidir, sevgilisini kıskanır, başkalarla var olan ortak yönlerinden ziyade temayüz eden farklı yönlerini, güzel yanlarını görmek ister.

Aşk aynı zamanda kördür; sevdiğinin kusurlarını görmezlikten gelir. Aşk ve sevginin bu özelliklerinden ötürüdür ki, her âşık kendi maşukunun bendesi, hayal ettiği güzelliğinin esiri, var saydığı eşsizliğinin kulu-kölesi olur. Bütün dünya toplansa sevgilisini gözünde çirkin gösteremez. Bu yapısıyla sevda, gerçekte manevî pek çok yaralara merhem, bir çok hastalığa ilaç, bir çok zehire panzehir olmakla, hakikat yolcusunun gücüne güç katmakla beraber, yanlış kullanımından doğan yan etkileri oldukça zararlıdır.

Bunun en açık delili şudur ki;—aşkın şekli ne olursa olsun—âşık olan nice kimselerin gözünde, en çirkin bir sima, sevgi ile cilalandığı zaman ay yüzlü bir güzel olup çıkar. En tutarsız bir düşünce, sevgi ortamına girdiği andan itibaren, en tutarlı bir görünüm kazanır. En yanlış bir ideoloji, sevgi rotasına girdiğinde en doğru bir endam ile boy göstermeye başlar. En mantıksız bir fikir, sevdalısının yanında bağları kopmaz, halkaları kenetlenmiş mantık zinciri görünümünde olur. En değersiz bir gaye, aşk potasında eridiği zaman, eşsiz bir değer kazanır.

Tarih, bu kör olası sevgi yüzünden basiret gözünü kaybeden, rotasını şaşıran, yanlışı doğru, batılı hak olarak gören nice mecnunlara şahitlik etmiştir.

BU YANLIŞLARDAN KURTULMANIN YOLU

Şaşmaz bir rehber olan Kur’an gibi ilahî bir mesajın ışığında basiretinin gözüne sihirli 'hak sürmesi'ni çekmek, aklın gözüne mantık cilasını sürmek, gönül gözüne beka gözlüğünü takmak, onunla fani maşuklara bedel, baki-i hakiki olan Allah’ı ve saadet-i ebediye olan ahiret diyarını aşkının yegâne hedefi haline getirmektir.

Her birimiz mecazî aşkı hakikî aşka dönüştürmeli, yanlış sevgilileri bırakıp doğru maşukları seçmeli, Hz.İbrahim gibi bekaya yönelik hakikî aşkı ilan etmeli ve şöyle demeliyiz:

'Bir an var olup ardından hemen yok olmaya mahkum olan sevgilileri istemem..'

Çünkü Güzel değildir batmakla kaybolan sevgili.

Çünkü zevale mahkum hakikî güzel olamaz ve aşk-ı ebedî için yaratılmış kalp ile sevilmez ve sevilmemeli.

Bilakis vicdanın ta derin vadisinden kopup gelen şu feryatlara kulak verilmelidir:

Fâniyim, fâni olanı

istemem. Âcizim, âciz olanı istemem.

Ruhumu Rahman’a teslim eyledim, gayrı istemem. İsterim, fakat bir yâr-ı bâkî isterim. Zerreyim, fakat bir şems-i sermed isterim. Hiç ender hiçim, fakat bu mevcudatı umumen isterim.'

(Bkz. Sözler, 213-218).

Evet isterim; gerçek sevgilinin yolunu gösteren, onun sevgisine sevgi katan, beni ona götüren bütün varlıkları isterim.. İsterim ki, sevdalı gönlüme gözlük, aklıma süzgeç, vicdanıma ayna olsunlar. Her şey sihirli bir ayna olsun ki, bana Rabbimi göstersin.

Evet, her güzelin güzelliği O’nun cemalinden; her mükemmelin kemalatı da O’nun kemalinden haber vermektedir. İfadeleri farklı da olsa, işaret ettikleri güzellik ve mükemmellik O’na aittir. NİYAZİ BEKİ

2009-06-26T02:32:00.001-07:00

İnsan yağmur gibi olmalı …, herkesi ıslatabilmeli… Rahmeti kuşanıp herkese, her şeye merhamet etmeli.. İnsan sözünü; yağmur gibi yumuşakça indirmeli kulaklara; Kırıp dökmemeli, damla damla söylemeli, ince ince sevmeli… Şefkatli olup kimseyi küçümsememeli, hor görmemeli, kimsenin dalını kırmamalı.. İnsan yağmur gibi, bir görünmeli bir saklanmalı… Öyle ince olmalı ki, ihtiyaç duyan onu dizi dibinde bulmalı, ihtiyaç bittiğinde hiç şikayetsiz ortalıktan kaybolmalı.. -net'ten-